8 BIJDRAGE TOT DE ANATOMIE EN PnYTOGRAPHIE DER SPHAGNA. 



Het vooikoincn der poren is verschillend, hetzij in grootte of in getal, hetzij 

 in plaatsing aan don cellcnwand, hij onderscheidene soorten van Sphagmim. 

 In de cellen van Sph. tenue, PI. I, Fiij. 1, ziet men ze klein en in groot 

 aantal, regelmatig aan de cellenwanden tnsschen iedere spiraalwinding. Daar- 

 entegen in de takbladen van 'èph. Gcdeamim, PI. I, Fig. \, zijn zij de helft 

 grootei', wel aan beide zijden van de cellenwanden, maar onregelmatig ge- 

 plaatst. Iif do stenghladen dezer soort, PI. I, Fig. 2, ziet men slechts een 

 of twee poren, terwijl de diameter van eenen poor aan dien van de cel gelijk 

 is. Zij schijnen geheel en al in de stenghladen van Sph. aciilifoVmm , PI. 1, 

 Fig. 4 en 5, te ontbreken. Merkwaardig is hunne plaats aan den top der cellen 

 van S/</i. Rericcum en 'èph. Hollianum, PI. II, Fig. 8, 10, i2, 15. De cel- 

 len zijn daar echter niet geheel doorboord; de lichtere tint, die zij op die 

 punten door kleuring verkrijgen, toont slechts eene verdunning van den cel- 

 lcnwand aan. Wanneer men ze vochtig en ongekleurd door het mikroskoop 

 • beziet, schijnen die poren blinkende verhevenheden; doch ook de bladen heb- 

 ben, over het geheel, eene glinsterende oppervlakte. De poren van '^ph. Hol- 

 lianum zijn eenigzins kleiner, dan die van Sp/t. scriceum. 



In het algemeen schijnen de poreuse cellen vooral bestemd te zijn, om de 

 capillariteit der plant te verhoogen, en het water sneller te doen opzuigen. 

 Met uilzondering der Leucophaneó'n bestaat er geen mos, dat het water tot 

 zulk eene aanmerkelijke hoogte kan opzuigen, als het vecnmos. Die planten 

 zijn ware sponsen, die met verwonderlijke snelheid het water opslurpen, door 

 welke eigenschap zij de uitdrooging der moerassen en vochtige [daatsen, die zij 

 uitsluitend bewonen, bevorderen. 



Het andere cellenstelsel, dat onmiddelijk tot voeding der plant dient, be- 

 slaat, zoo als gezegd is, bij alle Europesche soorten uit naauwe enkelvoudige 

 cellen, die steeds met fijn korrelig groen cellenstof zijn gevuld. Deze cellen 

 zijn echter bij deze soorten mocijelijk te zien, en alleen hij de sterkste ver- 

 grooting, onder het mikrooskoop, duidelijk waar te nenien. Het is daaraan 

 waarschijnlijk toe Ic .schrijven, dat Meijio, in zijne genoemde verhandeling, 

 hel bestaan van zoodanig verschillend cellenstelsel bij de üphagna ontkende. 

 Alle twijfel daaromtrent wordt nu echter geheel opgelost door de ontdekking van 

 de Indische soorten ièph. sericcum en Spit. Ilolliaimm. Men ziet bij hen dit 

 cfllenslelsel niet meer enkelvoudig, zoo als in alle an<lere soorten, maar za- 

 Mieiigesteld en vatbaar voor meerdere ontwikkeling. Door kleuring met jodium- 

 tinkluur «n zwavelzuur verkrijgt men daarvan een duidelijk beeld, PI. Il, 



