BIJDRAGE TOT DE ANATOMIE EN PlIYTOGRAPHIE DEK SPHAGNA. 9 



dan 



Do vcrnienigvuldigiiig- van deze cellen belioeft geene andere verklaring, 

 die in het algemeen voor het ontstaan der cellen wordt aangenomen, namelijU 

 door cellenkernen. Ik heb die kernen in dit cellenstelsel afgebeeld in PI. 

 II, Fig. 8. Het is dus niet noodig, om, zoo als Muller meent. Bot. Zeil. 

 1847, p. 483, ter verklaring van deze vermenigvuldiging, zijne toevlugt te 

 nemen tot den utriculus primarius. De sterke ontwikkeling van dit cellen- 

 stelsel veroorzaakt bij Spit. sericeiim eene opmerkelijke verdikking'der cellen- 

 wanden, vooral aan den top der bladen. Die verdikking is zoo sterk, dat het 

 celweelsel onduidelijk wordt, en dat de aldaar zeer kleine, poreuse cellen sleclils 

 door een blinkend homogeen vlies schijnen gescheiden te zijn. Zoo als Muller 

 te regt aanmerkt, kan men het celweefsel van den bladtop het best met dat der 

 Picnjgophyllcën vergelijken. De bladen van Sph. scriceum verkrijgen door de bui- 

 tengewone ontwikkeling van dit celweefsel en door de verdikking der celienwan- 

 den eene grootere stevigheid, dan de andere Sp/(«(/»a-soorten bezitten. De blad- 

 punt is bij de genoemde soort even als bij Sph. Holliamim gaaf en scherp, terwijl 

 die der overige Sphagm door de afwijking der cellen van elkander dikwijls zeer 

 sterk geland is. Sph. Holliamm verschilt van de vorige soort door een regel- 

 matig ontwikkeld groen celwecfsel. De voedingscellen, die de poreuse cellen 

 zeer fraai ruitvormig omringen, zijn meestal slechts verdubbeld, en tot bijna 

 aan den uitersten bladtop gelijkvormig, PI. II, Fig. lö. De bladen zijn daar- 

 om, uitgezonderd de punt, niet zoo stevig als die van de andere soort. Bij 

 Sph. Gcdeanum en Sph. Jnnghuhnianum is het groen cellenstelsel aan dat der 

 Europeschc gelijkvormig. 



Het heeft mij tot nog toe aan tijd en gelegenheid ontbroken, om het cel- 

 wecfsel van de overige bekende soorten van Sphagiium op gelijke wijze te 

 onderzoeken. Ik twijfel echter niet, of zulk een onderzoek zal aanleiding 

 geven tot eene juistere soortsbepaling van deze plantengroep. 3Iaar boven- 

 dien is het mij voorgekomen, dat hare soorten noodwendig herziening liehue- 

 ven. Het schijnt zelfs, dal men bij de soorLsbeschrij ving van deze oogschijnlijk 

 gelijkvormige planten, niet genoeg gelet heeft op verschilspunten, tot welker 

 opmerking de hulp van het mikroskoop niet vereisclit wordt. Zoo is b. v. 

 het getal takken in de takbundels van eene bepaalde soort zeer verschillend 

 opgegeven. De schrijvers der Dnjologia Gcrmanica, in welk werk het oni- 

 slandigst over deze plantengroep wordt verhandeld, geven het getal lakken 

 bij Sph. cumbifolium en sqummum aan, als o— 5; bij Sph. (iciilifolitm, als 

 5_7. IJoor Dr. K. Mülleu in zijne Synopsis imtsconim en in zijne An- 



6 



VEUHANU. UEIl KONINKI.. AKADEMIE, DHI.L II. 



