FIJiNERE ZAMEKSTEL EN DE WERKING VAN HET RÜGGEMERG. o 



spraak; zij kunnen ook in een zoo zamengesteld orgaan moeijelijk over liet 

 fijnste beloop der vezelen zekerheid verspreiden. 



Eenen geheel anderen weg sloeg Volkmaniv in, om te betoogen, dat de 

 zenuwen uit het ruggemerg niet onmiddelijk tot de hersenen konden door- 

 loopen; was dit namelijk het geval, dan moesten in het bovenste gedeelte 

 van het ruggemerg alle draden aanwezig zijn, die als zenuwen zich lager door 

 het ligchaam verspreiden; dit moest dus meer naar eenen kegel gelijken, dat is, 

 de mergstof of witte strengen moesten aan het halsgedcelte zoo veel dikker 

 worden, als noodig was om alle zenuwdraden te kunnen bevatten*; dit scheen 

 echter bij eene meeting van de dikte der zenuwen, in verband met de witte 

 stof van het ruggemerg geenszins het geval te zijn. Deze uitkomst werd 

 vooral bevestigd door zijne onderzoekingen omtrent het ruggemerg van eenen 

 slang (Crotalus mutus), waar hij niet minder dan 221 zonuwparen telde, wier 

 gezamenlijke dikte den omvang van het ruggemerg bij de tweede halszc- 

 nuw meer dan elf malen overtrof "!•. De zenuw-wortels ontspringen dus, vol- 

 gens hem, in het ruggemerg eu loopen niet direct door naar de hersenen. 



Met veel scherpzinnigheid betoogt hij verder, dat de bewegingsdraden bij 

 hunnen oorsprong in het ruggemerg zoo geschikt zijn, dat iedere prikkel, 

 die hen treft, een doelmatig geheel van bewegingen (gecoördineerde bewe- 

 gingen) moest voortbrengen. Daar, zegt hij, één prikkel aan het zwemvlies 

 van den kikvorsch toereikend is, alle bij elkander behoorendc motorische ve- 

 zels in beweging te brengen, is er geen twijfel aan, dat eene enkele herzen- 

 vezel, die tot aan het insertiepunt der te zamen behoorende motorische schen- 

 kelzenuwen dringt, niet hetzelfde zoude kunnen teweeg brengen. Nog veel 

 minder reden is er, voegt hij er bij, om te betwijfelen, dat eene enkele her- 

 senvezel voldoende zij, al die motorische vezels in werkzaamheid te bren- 

 gen, die zonder uitzondering gelijktijdig werken, zoo als b.v. de zenuwen 

 van eene en dezelfde spier, en die dus naar alle waarschijnlijkheid zoo inge- 

 rigt zijn, dat partieele toestanden en werkingen hierbij onmogelijk zijn §. 



Later zullen wij zien, hoezeer in deze gezegden reeds de grond der wai(! 

 verklaring van den loop en de verhouding der zenuwwortelen en het rugge- 

 merg gelegen is. Was Volkmann toen nader bekend geweest met de ver- 



• VoLKMANN, Nerven-Physiologie iii Wagneb, Physiol. Wort. 2 B., pag. 482. 

 t 1. c. pag. 485. 

 § 1. c, pag, 555. 



