FIJNERE ZAMENSTEL EN DE WERKING VAN HET RUGGEMERG. 17 



van gangliëncellen gedrongen te zijn, loopen naar binnen en vereenigen zich 

 met de voorste commissuren, waar zij zich met die der andere zijde decus- 

 seren. De overigen gaan in liet centrum der voorste horens en verliezen 

 zich in het netwerk der gangliëncellen *. 



De gangliëncellen zijn volgens Clarke door hare uitloopende draden 

 onderling vereenigd, die zich in steeds fijnere en fijnere takken verdeden, 

 zoodat de ruimte tusschen deze takken ingenomen wordt door een hoogst fijn 

 net van zeer delicate vezels. Vele van deze draden, vooral der gangliën- 

 cellen, die op den rand der grijze horens gelegen zijn, loopen uit tusschen 

 de witte longitudinale strengen, waartusschen zich ook bloedvaten bevin- 

 den, zonder dat hij kon bepalen, of deze draden in de bloedvaten overgaan ^. 



Dat deze gangliëncellen in eene zeer naauwe betrekking staan tot de zenu- 

 wen, meent hij te moeten besluiten uit de inderdaad opmerkelijke waarne- 

 ming, dat zij nicl alleen altijd in de nabijheid zijn der zenuwwortels, maar 

 dat zij in aantal toenemen in ccnc directe reden tol de meerdere dikte der 

 zemmen, waarmede zij verbonden zijn §. 



Desniettemin zegt hij, dat hij nimmer eenigen directen zamenhang tusschen 

 deze draden en de zenuwen heeft kunnen waarnemen; de zenuwdraden loo- 

 pen, volgens hem, rondom de gangliëncellen, en zijn er schijnbaar mede in 

 aanraking, maar deze aanraking draagt niet het karakter van ware ver- 

 binding. Hoogst opmerkelijk is echter hetgeen hij er op laat volgen, dat 

 het zeer algemeen is te zien, dat een of twee van de celdraden naar bui- 

 len in eenen bundel uilloopen der voorste of achterste zenuwwortels, waarvan 

 hij inderdaad eene overtuigende afbeelding geeft, juist zoo als ik dit ook 

 gevonden heb **. Hij ziet echter deze uilloopers in de zenuwwortels niet 

 aan voor een zenuwoorsprong, omdat hij dergelijke uitloopers der gangliën- 

 cellen ook tusschen de witte longitudinale strengen met bloedvaten zag ver- 

 loopen, waar geene zenuwen of zenuwwortels zich bevonden. Was hij door- 

 gedrongen tot den dieperen zamenhang van longitudinale en dwarse vezelen 

 en hare functiën, dan zoude hij zich door deze laatste opmerking niet van 



• Pag. 017, Tab. XXIII, Fig. II-, Tab. XXV, Fig. 15. 



t 1- c. pag. 1 +. 



§ 1. c. 



•• 1. c; pag. 015, Tab. XXV, Fig. 15. 



VERIIAND. DER KONINKI. AKADEMn:, DEEI, II, 



