22 ANATOMISCH PHYSIOLOGISCH ONDERZOEK OVER HET 



verbonden zijn *. Zoo komt dan ook, volgens hem, het volumen der grijze stof 

 overeen met den omvang der zcnuwwortels, en de dikte dezer laatste stemt 

 weder overeen met de toename der longitudinale vezelen, die de hersenkracht 

 in de zenuwen, en de zenuwkraclit naar de hersenen overbrengen; al hetgeen 

 geheel overeenkomt met hetgeen wij in 1848 in de sectievergaderingen hebben 

 voorgedragen, doch hetgeen dezen schrijver onbekend was. Als slotsom besluit hij: 



1) Dat de longitudinale mergvezels van het ruggcmerg van beneden naar 

 boven bestendig in getal toenemen; 



2) Dat deze longitudinale vezels uil de grijze stof, en allhans voor een 

 gedeelte uit de gangliëncellon haren oorsprong nemen; 



5) Dat het getal der lange vezelen, even als het getal der vezelen, die in 

 eenen zenuwdraad overgaan, van het onderste gedeelte van het ruggemerg af 

 in dezeird(! reden toenemen, als de grijze stof in omvang wint ;' 



4) De vezels der voorste zenuwwortels ontspringen uit de voorste horens der 

 grijze stof, en wel uit de gangliëncollen; 



5) Het grooter gedeelte dor achterste wortels gaat waarschij nelijk in de lon- 

 gitudinale vezelen over, die in de achterste horens aanwezig zijn ; 



<ï) De grijze stof bevat geene eigene vezels, dan die uit de comraissuren 

 ontspringen; 



7) Ook de voorste commissuur bestaat uit grijze stof. 



Deze laatste was door Kölliker en de meeste schrijvers als eene witte 

 coniniissuur beschreven; ik moet echter uit mijne eigene waarnemingen het 

 gevoelen over den grijzen aard dier vezelen van Schilling bevestigen, wiens 

 schooue afbeelding ■[• geheel met de natuur overeenstemt. 



Eindelijk worden deze uitkomsten nog bevestigd door de onderzoekingen van 

 Gratiolet §. Van Schilling wijkt hij af, door de voorste commissuur nog 

 als uit witte mergachtige vezels bestaande te houden. 



In de voorste horens der grijze slof beschrijft hij de multipolairc gangliën- 

 cellen als niet gelijkmatig verspreid, maar in verschillende groepen opgehoopt, 

 vooral in de nabijheid der witte bundels; in de aangezwollen gedeelten van 

 liet ruggemerg zijn deze groepen grooter dan in de engere gedeelten, grooter 



• 1. c. pag. 55. 



+ I. c. T»b. I. 



j Stnirturn de la mativrc rpinicre in l'Instihil. 1S51, Aoul, png. 272 sqq. 



