FIJNERE ZAMENSTEL EN DE WERKING VAN HET RUGGEMERG. 25 



in grootere dieren dan in kleinere; zij hangen volgens hem onderling Ie 

 zamen en zijn niet geïsoleerd; hunne uitstralingen of draden verdeelen zich 

 meer en meer en vormen eene groote vlecht niet onregelmatige mazen, vooral 

 in de ruminantia duidelijk waar te nemen; deze mazen zijn verlengd in de 

 nabijheid der witte bundels, meer afgerond in het midden der grijze stof, in 

 de lendenaanzwelling het grootst en talrijkst. 



Behalve deze zeer duidelijke verbindingen, waardoor deze gangliëncellen 

 zich tot een systeem vereenigen, kan men bij een naauwkeurig onderzoek 

 een groot getal zenuwdraden vervolgen tot in deze multipolaire gangliëncellen, 

 en de continuiteit aantoonen van een zeker aantal vezels der voorste zenuw- 

 wortels met bepaalde verlengsels dezer gangliëncellen; zoodat deze gangliën- 

 cellen aan de eene zijde in verbinding zijn met de voorste en middelste 

 strengen van het ruggemerg, en ten anderen met de wortels der voorste of 

 beweegzenuwen. Hij voegt er bij, dat deze feiten door hem met uiterste 

 naauwkeurigheid bevestigd en waargenomen zijn. 



Minder gelukkig was hij in zijn onderzoek der achterste wortels, aangaande 

 hun verband met de grijze stof. Bij longitudinale secties ziet men de vezels 

 der achterste wortels zich in de achterste longitudinale strengen ombuigen, 

 die door deze wortels voor een groot deel schijnen zamengesleld te worden. 

 Van de voorste bundels dezer wortels gaan eenige vezels naar de achterste 

 grijze commissuur, andere gaan in de substantia spongiosa, waar zij kleine 

 bundels vormen, waardoor de substantia gelatinosa gestreept is. iNiettegen- 

 staande alle pogingen is het hem niet gelukt, verbindingen tusschen deze 

 vezels en do gangliëncellen Ie vinden, hoezeer hij die vermoedt. 



De stralen der gangliëncellen, de draden der voorste zenuwwortels en de 

 bundels der achterste wortels vormen in de voorste horens een weefsel, 

 hetgeen niet te ontrafelen is, en hetwelk door een groot getal vezels der 

 voorste zenuwwortels en door de middelste bundels, die van de eene zijde 

 van het ruggemerg naar de andere in de voorste horens overgaan {commis- 

 sura anlerior) nog vermeerderd worden. De vezels echter der voorste zenuw- 

 wortels schijnen, volgens hem, niet direct in deze commissuur over te gaan. 



Hij neemt verder als bewezen aan, dat de grijze centra aan wederzijden 

 met eikanderen in verband slaan, maar dat de zenuwwortels, die zich hierin 

 begeven, zich niet kruisen met die der overgestelde zijde; de vezels, die zich 

 hier kruisen, meent hij, dat tot de longitudinale vezels belmoren, die naar 

 de hersenen gaan. 



