FIJNERE ZAMENSIEL EN DE WERKING VAN HET RUGGEMERG. 01 



zigtbaar zijn, terwijl de bloeflvaten duidelijk te voorschijn treden; hij beeldt 

 dan ook alleen bloedvaten af met hunne menigvuldige takverdeelingcn *. 



ScHiLLiivG spreekt van dezelfde dwarse vezels en zegt, dat de substantia 

 cinerea onder het mikroskoop beschouwd, als met vele tanden en scherpe 

 naalden voorzien zich vertoont, en duidelijke verlengsels uitzendt, waarvan 

 vele door de witte stof tot aan den omvang van het ruggemerg doorloo- 

 pen -l". Zeer vreemd is het echter, dat Schilling, die ook aanneemt, 

 dat de zenuwwortels in de grijze stof eindigen en in gangliëncellen over- 

 gaan, toch deze zijdelingsche stralen, ofschoon zij geheel niet met de zenuw- 

 wortels te zanien hangen, voor scheef indringende zenuwvezels houdt, die 

 om die reden bij eene dwarse doorsnede zich slechts voor een gedeelte 

 zouden vertoonen en niet tot aan de peripherie doordringen § ; om deze redenen 

 houdt Schilling dan ook met Kölliker alle dwarse draden in het mcrggcdeclte 

 voor zenuwdraden **. Hoe het echter mogelijk is, zich deze dwarse stralen 

 in de zijdelingsche strengen als verlengsels der zenuwwortels voor te stellen, 

 die in de grijze stof in de gangliëncellen zouden eindigen, begrijp ik niet: 

 men behoeft slechts de afbeelding van Schilling zelve te raadplegen, om 

 overtuigd te zijn, dat de dwarse stralen in de zijdelingsche strengen buiten 

 alle verbinding zijn met de voorste zenuwwortels "f"]^. Reeds Todd en Bowman 

 hebben dit denkbeeld, hetwelk vroeger door Stilling ook reeds is voorge- 

 steld, tercgt wederlegd §§. 



Uit deze opgaven blijkt duidelijk genoeg, dat men omtrent den aard en het 

 wezen dezer dwarse vezels geenszins tot eenig duidelijk begrip is gekomen; 

 Ign gevolge echter van mijne onderzoekingen, vermeen ik het schijnbaar raad- 

 selachtige dezer vezels genoegzaam te kunnen verklaren. Door de gekromde 

 en zich verspreidende loop dezer dwarse vezels door het merg, gelukt het zeld- 

 zaam deze dwarse vezels en hun verband tot de longitudinale strengen te 

 vinden; hot is mij echter inderdaad gebleken, dat zij zich ombuigen en in 



♦ Phil. Trans. 1. c. pag. 615, PI. XXT, XXII, XXIV, XXV. 



+ Schilling, 1. c. pag. 11. 



§ 1. c. pag. 26. 



•• 1. c. pag. 35. 



tt ). c. Tab. I. 



§§ Phtjsiol. Amil, Part 2, pag. 259. 



