FIJNERE ZAMENSTEL EN DE WERKING VAN HET RUGGEMERG. 39 



woilel a ziet men echter ook nog schuins in de straal /; overgaan, en van 

 hier verder in de grijze stof dringen en in gangUëncelien eindigen. 



Uit dit alles is de heteekenis dezer dradsn n'et moeijelijk: de longitudinale 

 witte strengen namelijk blijven, gelijk alle schrijvers hebben opgemerkt, meest 

 eenen parallellen loop houden, en schijnen nergens te eindigen; doch uit de 

 grijze stof stralen zijdelingsche dwarse bundels uit, die zich tusschcn de witte 

 strengen verdeden en verspreiden, en hare vezels opnemen, Fig. Q c,e d f; 

 zoodat de longitudinale vezels, als dragers van onzen wil, in deze dwarse vezels 

 overgaan, waardoor de indruk van onzen wil langs deze stralen naar het 

 gangliënnet wordt overgebragt, waaruit de beweegzenuwen haren oorsprong 

 nemen. Dit verklaart van zelf, waarom aan den buitenrand der grijze stof zoo- 

 vele gangUëncelien gelegen zijn, waarin men de zenuwwortels niet ziet over- 

 gaan *; deze laatste ontspringen meer uit het midden van den voorsten hoorn, 

 namelijk uit de gangliengroep, die aan alle zijden communicatiedraden ontvangt, 

 die uit de randgangliën of uit de dwarse stralen zelve ontstaan. 



Niet altijd echter ziet men eene dergelijke overkruising der dwarse straal- 

 vezels met den zenuwwortel bij zijne inlrede; somwijlen schijnen de draden van 

 den zenuwwortel zelve voor een deel zich langs den rand der grijze stof om 

 te buigen, en hier in cellen, die met de straalvezels te zamenhangen, over te 

 gaan, terwijl andere vezels meer het midden houden en tot de hoofdgroep 

 der gangUëncelien doordringen. 



Deze dwarse straalvezels zijn dus de comraunicatiewegen tusschen de voorste 

 «Ml zijdelingsche longitudinale strengen met de grijze stof, of liever met de 

 gangUëncelien, waaruit de zenuwwortels ontspringen. Hieruit verklaart zich 

 ook waarom de longitudinale vezels de^er witte strengen zulk eenen evenwijdigen 

 loop bewaren; zij moesten immers een meer gevlochten aanzien vertoonen, indien 

 gedurig bundels der longitudinale vezels van buiten tusschen de anderen door 

 zich naar het centrum in de grijze slof begaven: nu integendeel blijkt hel. 

 dut de grijze stof dwaise stralen afzendt, die zich tusschen de longitudinale 

 vezels meer en meer verdeden, en zoo eindelijk zich ombuigende deze vezels 



* Door (leze waariieniint; werd Glauki;, zooiils wij boven gezien hebben, misleid, iiar hij, ziende 

 «lat de verlengde draden der gangliëncellen ook in de zijdelingsche stralen uitlleiicn, die met gcene 

 zenuwwortels in verbinding stonden, inaar volgens hem meest uit bloedvaten bestonden, besloot, dal de 

 verlengde draden dor cellen in de zenuwen zelve, die hij zoo fraai afbeeldt, ook niet met de zenuw- 

 wortels in verband konden staan, maar slechts dienden om de vaten te vergezellen. Zie boven pag. 17. 



