40 ANATOMISCH PUYSIOLOGISCU OKDERZOEK OVER UET 



opnemen, of, nis men wil,' danrin overgaan. Van hier ook, dat deze siralen het 

 menig'vukiigst zijn, waar de zwaarste zenuwen ontspringen, of waar de meest 

 zamengeslelde zenuwverhindingen gelegen zijn; men vergelijke slechts de drie 

 eerste afbeeldingen van het werk van Stilliivg, over de medulla oblongata, 

 om zich hiervan te overtuigen, h. v. PI. II, Fig. 1, uit het ruggegedeelle, met 

 Fig. 5 en 4 uit de cervicaalaaiizwelling. Regt duidelijk echter kunnen wij 

 dit verband eerst aangeven, wanneer wij tot de physiologische explicatie van 

 dit verwonderlijk weefsel der vezels in het ruggcmerg gekomen zijn, waarop 

 wij den lezer verwijzen, doch waartoe wij vooraf het zamenstel van het rug- 

 gemerg en haar weefsel in zijn geheel moeten verklaren. 



Veel moeijelijker is het onderzoek omtrent het zamenstel der achterste 

 horens en de hierin tredende zenuwwortels: deze grootere nioeijelijkheid ont- 

 staat ten decle door de meerdere zamcngesteldheid van de hier in zeer ver- 

 schillende rigting loopcnde vezels en hun onderling verband ; deels door de 

 grootere fijnheid der zenuwdraden, zoodat het veel moeijelijker wordt die met 

 genoegzame duidelijkheid, althans afzonderlijk te volgen; deels ook door de 

 zoo opmerkelijke verschijnselen der reflexie, die onbetwistbaar in het ruggc- 

 merg plaats hebben, en waarvan cene voldoende verklaring zulk een groot 

 struikelblok voor do physiologen heeft uitgemaakt. Het is dan ook niet vreemd, 

 dat omtrent het zamenstel van dit gede(dtc en het verloop der gcvoelwortels, 

 verschillende denkbeelden door onderscheidene schrijvers zijn voorgesteld. 



Wij hebben reeds boven (pag. 5 sq.) gezien, dat, om deze verschijnselen van 

 reflexie te verklaren, Volkmaiviv zijne toevlugt nam tot het denkbeeld van eenc 

 dwarsleiding, waardoor dus een prikkel van eenc gevoel- op cene bewegings- 

 zenuw zoude overspringen *. Wag^er stelde de zeer ingenieusc hypothese voor, 

 dat de mullipolaire gangliëncellen het verband tusschen deze zenuwen uitmaak- 

 ten en hierdoor de prikkel van de gevoel- op de beweegzenuwcn werd overge- 

 bragt -l*. Deze zoo eenvoudige en waarschijnlijke verklaring werd door de meeste 

 latere schrijvers verworpen. Nadat Maksiiall Hall het beslaan van reflex- 

 zenuwen of excito-motorischc had voorondersteld en aangenomen, werd het 

 bestaan dezer zenuwen door meerdere schrijvers bestreden; uitvoerig zocht 



• Phijs. Wort. 1. c. pr.g. 528. 



t 1. c. pag.3'J8 sqq. Zie boven pag, 6. 



I 



