FIJiNERE ZA3IEASTEL EN DE WERKING VAN HET RUGGEMERG. 47 



De beteekenis en physiologische verklaring dezer longitudinale vezels in den 

 achtersten hoorn, die bijna geheel, althans voor verre het grootste gedeelte 

 uit deze vezels bestaat, is niet gemakkelijk. Tot gevoeldraden, die meer naar 

 binnen gelegen, zich naar de hersenen begeven, kunnen zij moeijelijk gebragt 

 worden; niet alleen, omdat zij veel fijner zijn dan de witte strengen, Fig. 9 c, 

 maar, en wel vooral, om de verschillende grootte dezer achterste hoorns zelve; 

 immers zijn deze in de lenden-aanzwelling, zoowel als in de cervicaal-aanzwelling 

 het grootst, en overtreffen in breedte en uitgebreidheid zeer verre de hoorns in 

 het ruggegedeelte *. Deze lijne vezels loopen dus niet onafgebroken door naar 

 boven, daar in dit geval de achterste hoorns in het ruggedeelte niet dunner 

 dan in de lendenen konden zijn. 



Indien wij echter letten op den oorsprong der beweegzenuwen uit groepen 

 van gangliëncellen, en dat deze groepen onderling met elkander voor ver- 

 schillende spieren in verband staan, ter coördinatie der beweging; dat ver- 

 der bij een eigen geïrriteerden toestand van het ruggemerg één prikkel zeer 

 vele of zelfs alle zenuwen van het ruggemerg tot convalsive werkingen kan 

 opwekken, en zoo de reflexbewegingen zich tot verafgelegene gedeelten kan 

 doen uitstrekken, dan is het meer dan waarschijnlijk, dat deze longitudinale, 

 fijne doorschijnende vezels, waaruit de achterste hoorns bestaan, communi- 

 catie-vezelen zijn, dat is, die de op verschillende hoogte van het rugge- 

 merg gelegene gangliëngroepen onderling verbinden, en zoo vooral dienen 

 voor. de coördinatie der bewegingen f. Dit denkbeeld wordt nog zeer beves- 

 tigd, doordien juist even zoo als de voorste hoorns voor beweging veel broeder 

 zijn en rijker aan gangliëngroepen in de lenden- en het halsgedeelte, waaruit 

 de zenuwen voor de zamengestelde bewegingen der extremiteiten ontspringen, 

 zoo ook de achterste hoorns daar breeder zijn, om die verschillende groepen 

 onderling te verbinden. In den rug echter dienen de zenuwen meer voor een- 

 voudige bewegingen, namelijk van de tusscheniibbige spieren en rugspieren, 

 waar de verschillende combinatiën veel geringer zijn, dan tusschen de zoo 

 menigvuldige spieren der extremiteiten; maar hier zijn ook beide horens veel 

 geringer in omvang. 



• Zie Stillino, Sfed. Obloncjut. PI. I, Fig. 1 vergeleken met PI. H, Fig. 2. 



■j- Het komt mij waarscliijiilijk voor, dat eenige der dwarse bundels of draden der reflexzenmven 

 hierin overgaan, terivijl andere dezer draden zich op de voorgestelde wijze met de centrale cellen- 

 groep schijnen te vereenigen, waardoor dus het verband tusschen de reflexzenuwcn en deze longi- 

 tudinale vezels, en daardoor de veelzijdigheid van reflexie schijnt bevorderd te worden. 



