54 ANATOMISCH PHYSIOLOGISCH ONDERZOEK OVER HET 



denkbeeld van Kölliker, die den oorsprong der beweegzenuwen uit de her- 

 senen wil afleiden, aan buitengewone zwarigheden onderhevig is, die reeds 

 op zicii zelve dit zijn gevoelen onwaarschijnlijk doen zijn, is niet moeijelijk 

 aan te toonen. 



Letten wij op eene spier, b. v. den biceps, of welke andere spier van 

 ecnigen omvang, en onderzoeken wij de zenuwen, die zich als beweegzenuwen 

 in deze spier verliezen, dan zal eenig mikroskopisch onderzoek ons gemakkelijk 

 bewijzen, dat de takken der zoogenoemden perlorans Casserii, die zich in den 

 bicei)S begeven, nog vele honderde, ja duizende primiliefdraden bevatten; uit 

 dezelfde zenuw ontvangt ook de brachialis internus zijne beweegzenuwen, waar- 

 door dit getal nog aanzienlijk vermeerderd wordt, liet eigendommelijke van 

 deze spieren is echter, dat wij geen van beiden afzonderlijk kunnen bewegen; 

 zij vormen een stelsel, hoedanige er nog veel uitgebreidere in het ligchaam 

 zijn: denken wij slechts aan den rectus, cruraeus en vasti. Wanneer wij 

 deze spieren in werking brengen, worden alle vezels, tot dit stelsel behooren- 

 de, gelijkmatig gespannen; wij zijn niet in slaat den biceps te spannen 

 en den brachialis internus gerelaxcerd te laten, of omgekeerd; maar hetzij 

 met eene geringe kracht, hetzij bij eene hevige inspanning wordt de werking 

 van onzen wil gelijkmatig aan alle spicrvezols medegedeeld, hetgeen volstrekt 

 noodig was, zouden deze spieren ons de dienst doen, waarvoor zij vatbaar 

 zijn ; eene gedeeltelijke zamentrekking van eenige spierbundels was voor ons 

 gebruik volstrekt nutteloos, omdat in deze spieren een gedeelte geene andere 

 werking zoude kunnen doen dan de gcheele spier, namelijk den voorarm te 

 buigen; de indruk van onzen wil moet dus gelijkmatig over alle spierzenuwen 

 verdeeld worden, die in den brachialis internus en biceps treden. Begeven 

 zich nu alle deze spierzenuwen langs het ruggemerg tot in de hersenen, en 

 wel tot het punt, waar onze wil werkt, dan moet onze wil altijd gelijkmatig 

 op alle deze duizende zenuwvezels werken; maar dan bestaat or ook geeno 

 verklaring, waarom onze wil niet sterker op eenige zenuwvezels dan op andere 

 /.oude kunnen inwerken, daar zij wel naar willekeur op verschillende spier- 

 zenuwen werken kan, en wij zouden het vermogen moeten bezitten, b. v. de 

 eonc helft van den biceps, of ook den biceps alleen in werking te brengen en 

 don brachialis internus gerelaxcerd te laten. 



De iNatuur heeft dit echter naar onze meening veel eenvoudiger en zekerder 

 verrigl. Alle deze spierzenuwen, namelijk voor den biceps en brachialis in- 

 Iflrnus, ontspringen uit eene onderling zamenhangende groep van multipolaire 



