FIJNERE ZAMENSTEL EN DE WERKING VAN HET RUGGEMERG. 55 



gangliëncellen. Ontvangt nu deze groep eenen indruk of prikkel van onzen 

 wil, door middel van een of eenige geleidraden, die uit de hersenen afkomstig. 

 zijn, zoo schijnt zich' deze indruk op alle multipolaire cellen van deze groep, 

 door middel der vele communicatiedraden, waardoor zij onderling zamenhangen, 

 gelijkelijk te verbreiden en tot kraciitsontwikkeling op te wekken, waarvan het 

 gevolg is, dat alle zenuwvezels uit deze groep afkomstig, met oene gelijkma- 

 tige kracht worden opgewekt, die zich aan alle spiervczels gelijkelijk mede- 

 deelt, welke zenuwen uit deze groep ontvangen, waarvan dan eene gelijkmatige 

 en tevens gelijktijdige werking en zamentrekking van alle spiervczels van den 

 liiceps en brachialis internus het gevolg moet zijn, waarom wij dan ook niet in 

 staat zijn een gedeelte van deze spieren gedurende hunne zamentrekking wer- 

 keloos te laten. Wij kunnen dus eene dergelijke groep van gangliëncellen als 

 eene batterij Leidsche flcsschen beschouwen, die onderling verbonden zijn; de 

 electrieke kracht verdeelt zich gelijkmatig over alle zamen vereenigde flesschen, 

 en alle worden te gelijk gelijkmatig ontladen, zooals er ook slechts een con- 

 ductor noodig is om alle de flesschen gelijkelijk te laden *. 



2) Volgens deze voorstelling wordt niet alleen verklaard de gelijkmatige 

 en gelijktijdige werking van alle vezels eener spier, maar hierdoor wordt ook 

 het zamenstel van het ruggemerg duidelijker en verstaanbaar. Indien namelijk 

 oen prikkel, aan eene dergelijke groep gangliëncellen medegedeeld, zich ge- 

 lijkmatig over de geheele groep verspreidt, kan het getal medullaire draden, 

 die den indruk van onzen wil naar die groep overbrengen, zeer gering zijn. 

 Theoretisch zoude men zich zelfs slechts éénen geleiddraad kunnen denken ; wij 

 gclooven echter niet, dat do natuur zulk eene belangrijke werking, als die eener 

 aanzienlijke spier, of zelfs van een stelsel spieren, aan één enkelen zoo teederen 

 zenuwdraad zal hebben toevertrouwd; maar stellig mogen wij ons voorstellen, 

 dat het getal geleiddraden, die uit de hersenen ontspringen en langs de voorste 

 en zijdelingste strengen naar beneden loopen, om zich met ééne groep gangliën- 

 cellen te vercenigen, niet groot behoeft te zijn; dit getal kan dus hoogst 



• Hoezeer het ook anatomisch niet kan worden aangetoond, daar men niet alle de menigvul- 

 dige zich doorkruisende draden in de voorste hoorns der grijze stof vervolgen kan, moet men toch 

 besluiten, dat dergelijke groepen tot eene zekere mate van de aangrenzende geïsoleerd zijn, daar 

 anders de afzonderlijke beweging van eene spier onmogelijk zoude worden ; om deze reden kunnen 

 wij ons de gangliëncellen niet voorstellen als zamenliangeude kolommen uitmakende, die langs de 

 geheele lengte van het ruggemerg loopen ; maar zij moeten in zoo vele verschillende groepen zijn 

 afgedeeld, als er afzonderlijke spierstelsels of ook spierbewegingen in het ligchaara voorkomen. 



