56 ANATOMISCH PHYSIOLOGISCH ONDERZOEK OVER HET 



gering zijn in vergelijking met het getal zenuwdraden, hetgeen uit de groep 

 ■cellen ontspringt en zich als zenuw in de spier verdeelt; en hieruit verklaart 

 zich van zelve de onevenredigheid tusschen de massa der voorste en voorzijde- 

 lingsche strengen, in tegenoverstelling van de massa van alle beweegwortels 

 te zamen, welke onevenredigheid door de berekeningen van Kölliker niet 

 juist wordt verklaard. Denken wij ons slechts, zoo als reeds Todd en Dowman 

 liebben opgemerkt *, dat in de vezels, die de voorste pyramiden zamenstellen 

 en door den pons Varolii naar de crura cerehri gaan, alle zenuwdraden zouden 

 moeten bevat zijn, die de spierbundels en spieren van het gehcele ligchaani 

 in werking brengen, dan valt hier eene onevenredigheid in het oog, die zich door 

 de verschillende fijnheid van zenuwvezels niet laat verklaren, daar dit verschil 

 ()]) verre na zoo groot niet is. 



Hieruit volgt dus, dat het getal medullaire longitudinale vezels, die zich als 

 geleiders van den indruk van onzen wil van de hersenen naar de verschillende 

 groepen gangliëncellen begeven, betrekkelijk gering kan zijn. Zij moeten name- 

 lijk in evenredigheid zijn tot het verschillend aantal gangliëngroepen in de voorste 

 hoorns aanwezig, en dit getal verschillende gangliëngroepen moet in verband 

 staan tot de verschillende afzonderlijke bewegingen, die wij of met verschil- 

 lende spieren, of zelfs somwijlen met eenige deelen van eene spier, b. v. ver- 

 schillende afdeelingen van den pectoralis major kunnen in het werk stellen. Zoo 

 zal er b. v. naar onze voorstelling ééne aanzienlijke groep gangliëncellen in het 

 lendengedeelte van het ruggemerg aanwezig zijn voor den rectus, de vasti en 

 eruracus, ééne groep voor den gastrocnemius en soleus enz., en dus zal het 

 aantal gangliëngroepen naauwelijks veel meer kunnen bedragen dan het getal 

 spieren, hetwelk in het ligchaam aanwezig is. Wanneer wij dus op dwarse 

 doorsneden de dikte der voorzijdelingsche strengen van het ruggemerg op 

 verschillende hoogten vergelijken, dan zal door het gering getal geleiddraden, 

 hetwelk van iedere groep naar boven stijgt, de dikte van de voorzijdelingsche 

 strengen naar boven slechts weinig toenemen. 



Aan de achterzijde hebben wij echter gezien, dat de eigenlijke gevoeldraden, 

 na hunne intrede in het ruggemerg, terstond zich naar boven ombuigen om 

 een deel der achterste strengen uit te maken; de achterste en achterslzijde- 

 lingsche strengen moeten dus zoo vele zenuwdraden bevatten, als er zenuwen 



t Phyt. Anat. 2 part. png. 329 en Cyclop. of Anat. and PInjs. torn. III, pag. 722 D. 



