FU.\ER£ ZAME.XSTEL E.N DE \VERKL\& VAN HET RUGGE31ERG. 69 



achterste commissuur kan ook dienen om onwillekeurig het evenwigt tu;<- 

 schen de beide zijdedeelen van het ligchaam te bewaren. Deze retloxbewu- 

 gingen dragen zoo zeer het karakter van planmatige gecoördineerde, of, ais 

 men wil, van willekeurige bewegingen, dat zij hiervan dikwijls geheel niet 

 te onderscheiden zijn, b. v. het wrijven of krabben, waar men jeukte gevoelt, 

 hetgeen evenzeer in den slaap plaats heeft en waartoe men zell's bij sterki- 

 jeukte eene krachtige inspanning van den wil uoodig heeft, om het krabben 

 niet te bewerkstelligen, even zooals een onthoofde kikvorsch met zijnen poot 

 den aangebragten prikkel van azijnzuur aan de zijde van zijn ligchaam zoekt 

 te verwijderen, of, als hij hierin verhinderd wordt, soms met den poot der 

 overzijde; waarom eenigen, zoo als E. Pfluger * verleid zijn geworden ook 

 in het ruggemerg eene soort van willekemig vermogen of van ziel aan te ne- 

 men, hetgeen alleen het gevolg is, dat hij het kunstige van het weefsel en 

 zamenstel van het ruggemerg niet inzag, waarin alle deze planmatige bewe- 

 gingen, door de verschillende verbindingen van de groepen gangliêncellen als 

 voorbereid schijnen te schuilen, om door iederen prikkel, hetzij willekeurige, 

 hetzij door reflex te worden opgewekt, zoodat zij even als de harmonische 

 toonen eener piano onder de vingerzettingen van den speler worden voortgebragt. 

 Bij deze voorstelling bewonderen wij wel het kunstige van alle deze schik- 

 kingen en wonderbare verbindingen, maar het is denkbaar, en naar mijn in- 

 zien niet eens zoo moeijclijk zich voor te stellen; terwijl het denkbeeld van 

 eene willekeur in het ruggemerg, zonder bewustheid, met geheele verwerping 

 van het bestnan eener ziel, gelijk Pfluger wil, een onding is, hetgeen zich 

 niet denken laat. Integendeel, hoe dieper wij indringen in de kennis van 

 het mechanisme van ons ligchaam, hoe meer wij tot de overtuiging gera- 

 ken, dat het geheel als een volmaakte dienaar van onzen geest en onzen wil 

 is ingerigt, waaraan zoowel de verwonderlijk juiste insertie, grootte en ver- 

 bindmg der spieren, als zekerlijk niet minder de verbinding der gangliën- 

 groepen, waardoor deze spieren harmonisch of doelmatig bewogen worden, 

 met eene onbegrijpelijke wijsheid en doelmatigheid zijn berekend. 



Zoo zijn er inderdaad vele onwillekeurige werkingen, welke wij gewoon- 

 lijk voor willekeurige aanzien; b. v. het schreeuwen bij pijn. Dit schreeuwen 

 schijnt niet anders dan een reflex te zijn op het bovenste gedeelte van hel 

 ruggemerg of medulla oblongata, waar zoovele verbindingen schuilen en mi-- 



Üic Semorischen Functionen des Rückenmarks. Berlin 1853. Cap. II, III. 



