70 A\ATOMISCH PHYSIOLOGISCH ÜNDEKZOEK OVER HET 



nigvuldigo icflexbewegingen ontstaan; bij hevige pijn kost het de grootste 

 inspanning om dit schreeuwen ol' kermen te laten : wij worden er als van 

 zelve toe gedwongen. Dit bleek mij vooral duidelijk in een merkwaardig ge- 

 val van ecnc zeer verstandige dame, die zich tot mij vervoegde om verkla- 

 ring en opheldering te vragen over een verschijnsel, hetgeen haar in hoogen 

 mate bevreemd had: haar was namelijk onder den invloed van chloroform de 

 oene borst geamputeerd geworden, zoodat zij van de geheele operatie niets 

 had gevoeld, maar zich bij het ontwaken duidelijk bewust was, dat zij zich 

 zelve had hooron schreeuwen, hetgeen door de omstanders werd toegestemd, en in 

 deze gevallen wel meer voorkomt; een bewijs van het onwillekeurige van dit 

 schreeuwen, lietgeen niets anders is dan een reflex. Van hier, dat bij vivi- 

 secties zoo vele onjuiste besluiten zijn opgemaakt over het gevoel en de ge- 

 waarwordingen bij dieren. Worden de hersenen boven den pons varolii afge- 

 sneden, en het vijfde paar sterk geprikkeld, zal het dier ook schreeuwen, ofschoon 

 zonder bewustzijn, zonder gewaarwording en zonder gevoel van pijn. 



Zoo zïen wij dit schreeuwen ook menigmaal in convulsien; zelfs bij apo- 

 plexien heb ik dit in den hevigsten graad waargenomen, waar geen spoor van 

 bewustzijn was. 



9) Zeer veel is getwist over het al of niet gevoelige van de grijze stof, van 

 de voor-zijdelingschc of achterste strengen, waarbij de tegenslrijdigste denk- 

 beelden ontwikkeld zijn, zoo als Volkmann die in een kort overzigt mededeelt *. 

 Naar onze voorstelling dient de grijze stof in het ruggemerg geheel alleen voor 

 beweging, de achterste meer voor reflex en coördinatie der beweging, terwijl 

 het gevoel alleen door de achterste en zijdelingsche mergstrengen naar boven 

 wordt voortgeplant. Dat dit inderdaad het geval is, bleek mij vooral uit de 

 verschijnselen van strychnine bij eenen hond: in ligtere aanvallen traden 

 vooral en wel het eerst de achterpooten in werking, die ook later in de aan- 

 vallen meer verstijfd bleven, zoodat het dier steil op do achterpooten stond, 

 niet naar voren schuins geneigd ligchaam. Gedurende deze stuiptrekkingen niet 

 alleen, maar zelfs, toen het dier meer dan eens op den grond lag, met leta- 

 niscli stijf uitgestrekte pooten, had het zijn bewustzijn niet verloren, waarvan 

 mijne toehoorders met mij getuigen waren; zelfs toen een witte doek toevallig 

 van d(! eene zijde van het vertrek naar de andere werd gedragen, volgde de 

 liond met zijne oogen en zijnen kop dezen doek, terwijl uit alles bleek, dat het 



Nerven-Pbyt., I. c. pag. 548. 



