cS4 ANA.ïOMISC!I PHÏSIOLOGISCH ONDERZOEK OVER HET 



Hieruit ziet men, dat VVagner van onze voorstelling slechts afwijkt door 

 Dok gevoelvezels aan te nemen, die dwars in de achterste hoorns in gangliën- 

 cellen overgaan. Mij komt deze voorstelling minder waarschijnlijk voor; door- 

 dien ik in deze dwarse achterste wortels geen verschil heb kunnen ontdek- 

 ken, en deze, als onderling geheel gelijkvormig, mij toeschijnen of allo tot 

 reflexzenuwen of tot gevoelzenuwen gebragt te moeten worden. Twee zoo 

 verschillende soorten van zenuwdraden, als voor gevoel en voor reflexie, kan 

 men hier bezwaarlijk aannemen. Bovendien betwijfel ik dezen zamenhang van 

 eigenlijke gevoelvezels met de achterste hoorns, omdat prikkeling van de 

 grijze stof in het ruggemerg door strychnine, waarbij ook in de achterste 

 hoorns sterke congestie ontstaat, geene pijn verwekt. Eindelijk hebben wij 

 aangetoond, dat do opgaande grijze vezels in de achterste horens, althans voor 

 verre het grootste gedeelte, niet tot de hersenen doorloopen, daar in het mid- 

 den van den rug de achterste hoorns zoo smal worden, dat hier de meeste 

 opgaande vezels verdwenen zijn. Intusschcn erken ik gaarne, dat de vraag nog 

 geheel onbeslist is, of bij hot ontstaan van reflexgcvoel of medegevoel de ei- 

 genlijke gcvocldraden eerst in de plaats van perceptie, zooals mij hot waar- 

 schijnlijkst voorkomt, in de medulla oblongata door gangliëncellen aan elkander 

 hunne werking mededeclen, dan of zij ook in een naauwer verband slaan tot 

 de achterste grijze hoorns en het ruggemerg. Ik zoude nog eerder geneigd 

 zijn aan te nemen, dat de dwarse stralen, die uit de achterste hoorns in de 

 achterste witte strengen zich verspreidon, eenig nader verband tusschen deze 

 doelen konden bewerkstelligen, hoezeer mij wegens ongevoeligheid van reflex 

 dit niet duidelijk is; misschien geven zij ons konnis van reflex. Dat overigens 

 flo opgaande zoo dunne vezels in de achterste hoorns in een te groot aantal zonden 

 aanwezig zijn, om de verschijnselen van reflex te vorklaren, komt mij niet over- 

 luigend voor, indien men bedenkt, hoe bij een eenigzins geprikkeldon toestand 

 van het ruggemerg ieder gevoelig punt van de huid zijn prikkel op alle doe- 

 len van het ruggemerg overbrengt, on hiertoe wordt een oneindig aantal 

 vezels vereischt, om met de verschillende gangliëncellen eene gelijkmatige 

 verbinding genoegzaam te weeg te brengen. 



lundeiijk verklaart ook Wagner uit dezelfde reden, hot aanwezen namelijk 

 van reflcxvezelen in de achterste wortels, waarom deze dikker zijn, on neonit 

 lius ook do rcflox-niotorischo zenuwen van Marsshal Hall aan *, hetgeen 



• 1. c. pag. 39, 



