i' OiMLEEDKUNDIGE NASPORINGEN OMTRENT DENDROLAGUS INUSTUS. 



steunen, dan wel bij het klimmen in evenwigt te houden. — Behalve deze 

 kenmerken, worden door de H.II. II. Schlegel en S. Muller genoemd langer 

 en stugger haar, korter en dikker snuit, langer staart, kleiner ooren, en ecnc 

 zeer eigenaardige kleur. 



Het tandenstelscl dezer dieren, welke men onder den Uollandschen naam 

 van Doom-kcngoeroes kan te zamen vatten, wijkt slechts in enkele opzigten 

 van dat der overige Kengoeroes af. Het getal stemt, volgens de H.H. Muller 

 en Schlegel, volmaakt ovei'een met dat der Kengoeroes met hoeklanden 



[Uorcopsis, Bettongia, Ilijpsipnjmnus] : er zijn namelijk - snijtandcn, I +i 



5-1-5 

 hoven hoektanden, . , . maaltanden. De H.H. Muller en Schlegel "cvcn 



o -|- 5 ° 



, j^ hoektanden op; zij tellen derhalve ook hoektanden in de onderkaak, 



welke zij intussclien niet afbeelden, zoodat ik daaromtrent eene schrijf- of 

 drukfout vermoed. De vorm der kiezen en hare kroonen is volmaakt dezelfde 

 als bij de overige Kengoeroes. Even als bij deze, worden de twee voorste 

 kiezen eerst bij het doorbreken van de achterste kies vernieuwd, en hare 

 plaats door eene grootere kies vervangen. Door deze inrigting blijft hot ge- 

 lal der kiezen, voor en na het uilkomen van de achterste kies, gelijk. De 

 voorste nielkkies is, als gewoonlijk, bijkans niet grooter dan de daarop vol- 

 gende kiezen; maar de nieuwe, blijvende kies, welke de plaats van de eerste 

 en tweede vervangt, is bijkans eens zoo groot als de volgende kiezen. De 

 hoektanden zijn, even als bij Dorcopsis, naar evenredigheid kleiner dan bij 

 de Nieuw-Uollandsche Kengoeroes met hoektanden {Hypsipri/mnus, Bettongia). 

 Hetzelfde heeft plaats met de verhouding der vier buitenste snijtandcn der 

 bovenkaak tot de beide middelste, welke bij Dcndrolagus naar evenredigheid 

 weinig kleiner zijn dan bij de Kengoeroes van Nieuw-Holland. Ook de snij- 

 tandcn der onderkaak zijn naar evenredigheid smaller dan bij laatstgenoemde 

 Kengoeroes. De Heer R. Oweiv heeft aan de buitenzijde van den hoektand in 

 een der schedels van 's Rijks museum te Leiden eene groef herkend, welke 

 echter geen standvastig verschijnsel blijkt te zijn. 



Er zijn tot heden twee soorten van dit geslacht bekend: D. ursitnis en If. 

 iimsliis. De IJ. nr>iinus bereikt riiel geheel de grootte van Dorcopsis Bninii: 

 maar is veel krachtiger gebouwd. Oude voorwerpen hebben omslieeks de grootte 

 van een haas. De kop is vrij dik en sterk, en de snuit niet zeer lang en ston)p. 



