4 ONTLEEDKUNDIGE NASPORINGEN OMTRENT DENDROLAGUS INUSTÜS. 



Hel liaar is op de bovendeden, aan de zijden van liet lijf, op den st;iarf 

 en de poolen, lang, regl en slug. Op den kop en aan de ondordeeicii is hel 

 veel korter en meer wolachlig. Boven op den rug, achter de schouders, 

 vormt hel haar eene soort van kring, van waar het naar alle kanten, als uil 

 een middelpunt, slraalvormig heenloopt. Hierdoor gaat het baar der acii- 

 lerdeeleii van den hals naar boven, en stuit het, tnsschen de ooreii, tegen 

 het naar achteren gerigte kortere haar des kops aan, waardoor eoiie soort 

 van kam gevormd wordt, welke zich dwars over het achterhoofd, van hel 

 eene oor tot het andere uitstrekt. 



De hoofdkleur dezer soort is bruinachtig- in hel purperroode overgaande, 

 glanzend zwart. De kop, de onderdeelen van den romp en de binnenzijde 

 der poolen zijn vaal lichtbruin, min of meer in het roestkleurigc overgaande. 

 De haren, welke den boven- en onderrand van het binnenvlak der ooren be- 

 kleeden, zijn rood bruin, en ook de haren des staarts hebben van boven, 

 aan zijn wortel, eenen roestbruinen tint. De iris der tamelijk kleine eti 

 eenigzins diep in den kop liggende oogen is graauwachlig hrnin ; de neus 

 en de voetzolen zijn roetzwart. 



De Heer Muller vond deze soort in het district Lobo van de kust van 

 Nieuw Guinea, alwaar zij door de Papoea's Wangocrie wordt geheelen. Zij 

 bewoont er vooral hel bergachtig gedeelte der kuststreek, alwaar zij zich be- 

 vindt op de kroonen van het hoog geboomte. De bewegingen van deze Ken- 

 goeroes zijn traag en vrij langzaam, zoowel in het klauteren als op den 

 grond, waarover zij op de vier poolen heen huppelen. Zij schijnen derhalve, 

 even als de Kocskoes en de Luiaards, hun heil te moeten zoeken in hel ge- 

 boomte. Mlller en zijne reisgenooten hebben er zeer lang een wijfje levend 

 van gehouden, dat zeer mak en vertrouwelijk was, ongeveer als een liuishond. 

 Hel bewoog zich geheel vrij, in en rondsom de woning, en hield zich op 

 Timor voornamelijk in een paar vijgenboomen op, welke digi hij de woning 

 stonden. Het voedde zich uitsluitend mei de vruchten en de jonge bladen 

 van deze. Terwijl het sliep, zal het steeds zeer klein ineengedrongen, met 

 den kop meer of min tusschen de voorpooten verscholen. Rij het elen zette 

 het zich altoos, als een Eekhorcn, overeind, terwijl het door middel van een 

 der voorpooten het voedsel naar den mond bragl. Het kaauwdc alles zeer 

 langzaam en met de mecsie bedaardheid. Ninnner werd eenig ander stem- 

 geluid dan een zacht gebrom van dil dier vernomen. 



De tweede soort, D. inustus, komt geheel met de vorige overeen, is 



