ü ONTLEEDKUNDIGE NASPORINGEN OMTRENT DENDROLAGÜS INUSTUS. 



komen zij aan de grondvlakte des schedels te voorschijn, vlak achter dt^ 

 [)laat, die de plaats van Turkschen zadel vervangt. Boven den inwendigen 

 gehoorgang is, even gelijk ik dit vroeger voor Sarcophilus opteekende, eeno 

 vrij diepe kuil, waarin zich het zijdelings aanhangsel der kleine hersenen 

 plaatst. Gescheurd gat en voorts knokkelgat zijn duidelijk. 



De wandbeenderen komen aan de bovenvlakte des schedels met een dui- 

 ilelijken pijlnaad te zanien. Aan weerszijden van den pijlnaad is ccne smalle 

 iMi platte oppervlakte, die zich achterwaarts voortzet in de breedere even zoo 

 platte oppervlakte van het tusschenwandbeen, en voorwaarts overgaat in de 

 schuins gerigte bovenvlakte der voorhoofdsheenderen. Deze eigenaardige vrij 

 smalle platte bovenvlakte des schedels grenst zijwaarts aan de halveniaans- 

 wijze lijn, die de gewelfde slaapgroeve omlijst, on verbindt zich achterwaarts 

 bijna regthoekig met de schier regt opstaande en platte schub van het acliter- 

 liooldsbeen. Even als bij de Marsupialiën in het algemeen onderscheiden de 

 voorhoofdsboenderen zich door eeno aanmerkelijke uitgebreidheid on door het 

 groote deel, dat zij hebben aan de vorming der neusholte. Zij zijn ecliler 

 niel, zoo als bij Thylacinus en Sarcophilus van het overige bekkeneelsruim 

 door eene insnoering gescheiden. Kvenmin als bij Halmaturus en Hypsipryni- 

 !ius is er eenige aanduiding van buitenst of achterst oogkas-uitsteeksel. Kr 

 is dus achterwaarts geen spoor van afscheiding voor de oogkas. Het traan- 

 beeii breidt zich uit over de voorvlakte van het aangezigt, en is aldaar met 

 twee openingen doorboord. Dat dit gemis van insluiting des traanbeens in 

 de oogkas een bewijs is van mindere volmaaktheid, werd te regt door Üwe-v 

 <ij)gegevcn. 



De neusbecnderen zijn lang en smal, maar verbreeden zich achterwaarts. 

 Van de tus.schenkaakheendcren valt niet veel meer te zeggen dan dat zij 

 <>enen grooten omvang hebben, en dat elk van hen drie snijtanden beval. 

 Hun aangezigtsnaad is duidelijk zigtbaar. De kleine bovenhoektand zit vlak 

 achter dezen naad. De aangezigtsoppervlakte der oppcrkaakbeenderen is o|i 

 veiro na niet zoo gewelf(' als in den Sarcophilus, maar ook niel zoo inge- 

 deukt als in Hypsiprymnus en Halmaturus. Het onderoogkuilsgat staat do(ir 

 zijn geringen omvang sterk tegenover den grooten omvang dezer opening 

 bij Sarcophilus. in de verhemelte oppervlakte der opperkaak- en der verhcmel- 

 lebeenderen, vindt men slechts enkele sporen der onvolkomen beenwording, 

 waarvan vele andere .Marsupialiën, vooral Perameles lagotis bewijs geven, en 

 welke het onvolkomen verhemelte der Vogels in het geheugen terugroept. — 



