12 OMLEEDKÜNDIGE NASPORIIVGEN OMTRENT DEÏNDROLAGÜS INÜSTUS. 



als bij zoovele andere Zoogdieren, doorboord. Spaakbeen en ellepiji» zijn 

 beide vrij zwaar; vooral verbreedt bet spaakbeen zicli op belangrijke wijze 

 benedenwaarts. 



In den handworlel tel ik drie beenderen in de bovenste rij : een groot been 

 met gewelfde bovenvlakte, dal zicii met bet spaakbeen geleedt en dal eigen- 

 lijk uit het sclieepswijze been en uit bet balvemaanswijze been is zamenge- 

 sniolten; daar naast zit een vrij zwaar driekantig been, en achter dit het 

 erwtebeen. In de tweede rij tel ik vier beenderen: twee veeliiockige, een 

 gehoofd en een baaksgewijs been. Het onderste uiteinde der ellepijp eindigt 

 in eenen knop, welke ingevat is in eene gewrichlskom van het driekantig 

 been. Het driekantig been is door middel van oenen band vereenigd met het 

 balvemaanswijze been. Bij de pronalie en supinatie van do hand zal derhalve 

 het driekantig been als over eene spil, door de ellepijp gevormd, beenglij- 

 den, hetgeen aan de omkanleling der band eene groote mate van viijbeiil 

 moet geven. Tusschen bet uit het balvemaanswijze en scbeepswijze zamen- 

 gesmolten en bet groot veelhoekig been ligt een klein kogelrond zaadbeenlje. 

 De vijf nietacarpaal-beenderen zijn in eene rij naast elkander geplaalsl, zoo- 

 dat de duim niet tegenslelbaar is. De duim bestaat uit twee leden; al de 

 overige vingers hebben er drie. 



De nagelhecnderen zijn zwaar en sterk haakvormig. Aan de onderste lede- 

 maten is vooral opmerkelijk, dat de onevenredigheid van dij en schenkel, 

 waarop de meerdere lengte der achterste ledematen, en dus de eigenaardige 

 bewegingswijze der eigentlijke Kengoeroes berust, hij Dendrolagus geheel 

 wegvalt. 



Terwijl bijv., volgens Schlegel en Muller, bet scheenbeen bij Halnia- 

 lurus bijkans een derde, bij Dorcopsis een vierde langer is dan het dijbeen, 

 zijn deze beenderen schier even lang bij Dendrolagus. Het gevolg hiervan 

 is, dal de stand en de gang van Dendrolagus ten eeniMimale verschillen van 

 die der eigentlijke Kengoeroes. Het is deze wijziging, welke hem een klim- 

 mend, in plaats van een zich met geweldige sprongen voortbinvegend dier 

 doel worden. Maar dit verschil daargelaten, komen de onderste ledemalen 

 geheel met die der gewone Kengoeroes overeen, zoo zelfs, dat ik de beschrij- 

 ving, welke ik vroeger van deze gaf, nu geheel op die van Dendrolagus 

 /oude kunnen toepassen. Van het dijbeen valt niets anders op Ie merken, 

 dan dat het vrij dik en zwaar is. Het kuilheen is aanvankelijk op vrij 

 grooten afstand van bet scheenbeen verwijderd, maar voegt er zich heneden- 



