A S T R N O M I G A. stx 



mini meridianoruin aeqiiale est, adscensionem suam 

 mutat, Sed e diurno adscensionis iincreinento ^ 

 quod aut ex observationibus aut ex epiienieridibus 

 invenitur, parte proportionali assuuita, ditFereniia 

 longitudinis supputari potest (i>. 



Sit T tempus siderale lunae ciilminantis in loco 

 A^ atque T in loco B : erit V — rdifferentia culinina- 

 tionum, eademque adscensionum rectarum in tera* 

 pore. Diurna adscensionis variatio sit aJk. Erit : 



a4*:A« = x:i5(?^--?^- 

 Differentia longitudinis quaesita x est. Alterutro 

 observatori substitui potest calculus horae sidera- 

 lis, qua luna Grenovici culminare debuerit. Pen« 

 det haec methodus ab horologio , [cujus scilicet 

 cursus admodum accurate cognoscatur oportet. Po- 

 test autem istud incommodum hoc modo evitari. 



Culminatio lunae ab A observetur siderali tempore 

 T: fixae autemalicujus stellae , quae proxime atque, 

 si fieri potest , in eodem ferme parallelo , lunani 

 sequitur, tempore t. Eodem modo B has culmi- 



na- 



Ci) Schumacher, Astronomisch» Nachrichten. II. n. 126, 

 33. Francoeur, /. /. a6i— aSo. Postrenio praesertim tem- 

 pore baec methodus incJaruit, ex quovir clariss. Bessel viros 

 celeberr. Geuss, S olduer, Nicolai, Encke et Bode 

 exdtavit, ut hanc methodum, inprimis nutem eam, quam raox 

 explicaturi sumus, iquam frequentissime instituerent. Bode, 

 ^strtuouischts Jahrbuch, 1823 > paff- 24<5. — In hujus etiaih 

 metfaodiusum eximiaephemerisEnckiana stel!asindicat, quae 

 in eodcm paraUelo proxime aut lunae antecedant, aut illam se- 

 qiUQtur. 



