A S T R O N O M I C A. ^ 



Itaqiie nauta hujus elementi raro ignarus erit. Azi- 

 iHUthi solis observandi, atqiie declinationis adeo 

 ^pagneticae definiendae , quotidie etiam , modo sol 

 appareat , opportunitas adest. Itaque si unicui- 

 que latitudini et declinationi sua responderet ter* 

 restris longitudo, atque haec adeo argumento lati- 

 tudinis et declinationis in tabulas esset relata , facili 

 negotio longitudo ex his tabulis inveniri posset. 

 Isto modo nonnulli longitudinem explorari volue- 

 runt. Fuerunt etiam , qui inclinationem magneti- 

 cam declinationi substituerent. Summus H a 1 1 e- 

 i u s et postea Lacrucius theoriam hujus me- 

 thodi quodammodo subtiliorem exposuerunt, quae 

 huc fere redit. 



Verum esto , duos esse polos terrae magneticos si- 

 bimet diametraliter oppositos ; item axi hos jungenti 

 directionem acus semper esse parallelam. Ducatur 

 per illos atque per centrum adeo telluris linea rec- 

 ta , quae ipse hic axis erit. Sit (fig. 5) HZPR 

 aliciijus loci C meridianus, Z zenithum , IJOK 

 horizon , P polus mundi , P' pohis magneticus , 

 sive extrema pars axeos magnetici ad firmamentum 

 usque producti. Ergo CP' ex hypothesi est direc- 

 tio acus. Jam ZCO planum , in quo sitae sunt 

 CP' et CO , perpendiculare est in horizontem , qui 

 continet CO. Itaque angulus P'CO , hoc est ar- 

 cus P'0, metitur inclinationem acus ad horizon- 

 tera. Porro CO est directio acus ad horizontem 

 traducta. Planum HOR , in quo jacent CO,CR, 



per- 



