RESPONSIO AD QUAESTIONEM THEOLOGICAM. 7 



Kiinus docendi iis demandatum fuisse. Neque praetervidenda sunt , quae c, 12 — 17 

 adjiinguntur : de docenJi mimere ibi adhuc sermonem esse, nullura est dubium : iJque 

 habita quidem ratione diversorum ordinum, qui c. 11 recensiti esseut , atque adeo 

 etiam pastorum quos dixerat , atque doctorum ( 7 ). 



Addimus denique locum Hebr. XIII: 7, ubi de yiyoutismi (iidera qui in loco i Thess. 

 V: 12 dicuntur •irpoiinxi/.svoi , alibi Trfnr^jTSSQi veL im^iiiTrsi') diserte praedicatur; d iA«' 



>^)t7KV VjilV tOV >,iyOV TOV 6(011 > 



Alii in hanc causam attulerunt etiam locum modo cit. i Thess. V : 12 , ubi o'i vsu- 

 iiToZvTeg ita arcte connectantur cum t»7; irpoi^Tnitivaii ■> ut iidem habendi esse vidcantur. 

 Vereor tamen, ut aigumentum satis evidens inde peti possit. Ne enim hic dispute- 

 mus , de sensu verbi voukziTv , illo certe denotari officium , non privum illis irpii^Tani- 

 veti , sed omnibus omnino Christianis imcumbens, patere videtur ex addito praecepto 

 C. 14 vouhTiTri Tou( Htxktoui; «. t. A. 



Dubiae etiam interpretationis est locus Paulinus i Tim. V: 17. 



Niittimus hic quaestionem, utrum tempore Apostolorura diversi fuerint ordines Pres- 

 byterorum regemium atque doceri:iu:n , quippe ad nostras partes minus pertinen:em. Sin 

 ea de re quaerauir, remittimus ad Gablcri Diss. cit. %. V. 



ApostoU autem , dotes Spiritus Sancti extraordiuarias , quibus eos instructos foisse 

 diximus, etiam cum aliis communicabant , imprimis vero cum iis, quos ministros Ec- 

 . clesiae constituerant , unde factum est, ut tunc teraporis diversa quaedam esset mune- 

 rls sacri ratio, quam seriori aetate. Quanquam enim in Ixeligionis Christianae primor* 

 diis multiplex earum fuerit vis et saluberrimus usus , ad eam propaganJam et confir- 

 nandam , nequaquam tamen omni aetate iis opus fu-it ad ejus auctoritatem tutandam et 

 stabiliendam. Quamdiu in Ecclesia obtinuerint, accurate definiri nequit. Saec. IJI 

 adhuc obtinuisse videntur, cum Origenes L. I contra Cehum earum mentionem faciat, 

 et Gregorius Neocaesariensis hinc Thaumaturgus dictus sit. Labente vero tcmpore.,. 

 sensim scnsiraque eas cessavisse probabile est; certe Saec. IV nulla amplius earum ia- 

 dicia conspicua fuerunr. 



Mutatis temporibus, pro re nata , ut universae rei Christianae ita et muncris saciL 

 diversa fuit ratio. — In Ecclesia Apostolica omnes Episcopi et Presbyteri inter se fue. 

 runt pares, sed jam inde a Saec. II Episcopi a Presbyteris distingui et multi id agsre 

 coeperunt, ut prae aliis eminerent et majora sibi jura maioresque, ficultatcs arrogartnt. 



Sub- 



(7) Confr, S. F. N. Mori dicta in Diss. ad h. l. iQprJmis Parre II, Disf. ejus Theo/r. et P'iilo!l,. 

 Y«l. II. 



