RESPONSIO AD QUAESTIONEiM THEOLOGICaM. 



PARS POSTERIOR. 



OE MUNERIS SACRI RATIONE ET OFFICHS, ET BE IIS, 



QUAE MINISTROS SACROS IMPRIMIS AGERE BT 



VITARE OPORTEAT. 



J^obis quidem nulla omnino ratio idonea afferri posse videtur, quae nos induceret, 

 ut existimaremus , praecepta, quae in loco nostro continentur, ad Upef&urifoui; tantiim 

 spectare, qui Petri aetate coetibus Cliristianorum tI;? SixhttopZi; praeessent , non item ad 

 alios, qui omni deinceps aetate et ubivis locorum in Ecclesia Christiana munere sacro 

 functuri essent. Itaque sumimus et absque errandi periculo id assunii posse arbitra- 

 mur , ea, quae liic loci de munere sacro traduntur , ab omnibus omnium aetatum Ec- 

 clesiae ministris in rem suam verti oportere, ut officio satisfaciant. 



Missis autem et suo loco relictis omnibus e D"gmatico et Ethico genere in hunc 

 locum animadversionibus, age eas, quae ad judicium de muneris sacri ratione et offi- 

 ciis ferendum inservire possunt , nunc in medium proferamus. 



Cum autem non de omnibus illis, quae munus sacrum quodammodo spectant, at- 

 que in ejus ratione describenda recenseri possunt et solent, in Petri loco agatur, nos- 

 trum non erit, generalem omnium huc pertinentium conspectum exhibere, quamquam 

 negari nequcat, ex iis S. S. locis , e quibus doctrina de muneris Sacri ratione et offi- 

 ciis haurienda est, nostrum illum omnino inter primarios et imprimis late patentes 

 csse referendum. Quo vero ordine nobis in hoc argumento procedendum sit , ipsa 

 nos docet propositae quaestionis ratio. Itaqoe primo demonstrandam est, quacnam iir 

 Petri loco tradantur de muneris sacri ratione et officiis , deint^e explicandum , quid adea 

 cx mente Apostoli imprimis agere, quid vitare oporteat eos, qui in Eccksia Cliristia» 

 oa boc muoere fuoguutur. 



C 3 



SECTfa 



