RESPONSIO AD QUAESTIONEMTHEOLOGICAM. 2|e 



SUTH, €orum Dominum et Principem ( i ). Tanquam hac dignitate ornatus dicitur J«. 

 sus varios ministrorum Ecclesiasticorum ordines constituisse (2), promisitque, se iis, 

 qui causam ipsius tutaturi et propagaturi essent semper adfuturum , sive divina vi iis 

 opem laturum esse, Mattli, XXVIU : 20. Intelligitur liinc quoque auctoritas et justitia 

 judicii postea pro ratione qua munere sacri functi fi-.erint, de iis feronui , qua de re 

 in hoc ipso contextu fit mentio. 



Intacram etiam hic relinquere non possumus perversam eovum ex nostra sententia 

 opinionem, qui perhibent, Episcopo cuidam humano sive Pontifici supremam potesta» 

 tem in caeteros sacri muneris antistites, ut in rem Christianam universam competere 

 eamque ab ipsius Jesu voluntate et mandatis repeti dcbere contendunt, qui quidem 

 Apostolo Petro priraura hanc potestatera dederit, cujus successores deinceps per omnia ' 

 Saecula exstiierint eadem auctoritate mnniti. — Missis nunc aliis arguraentis quae 

 hanc opinionem respuunt, quaestionis propositae rationem flagitare existimamus , ut 

 ostendamus hic quid ex sententia ipsius Petri in loco ad explicandum proposito hac 

 de re statuendum sit. 



Et primum quidem hic animadvertendum putamus titulum To^i xf^tmiii,(voi; , quo ad 

 Jesum solum principatum et imperium in universam ipsius Ecclesiam deferri et orani' 

 no dedarari, omnes ei soli subjectos esse Ecclesiae et rerum Ecclesiasticarum procu-' 

 ratores, ex supra notatis nobis manifestura esse videtur et imprimis confirraatur col-' 

 latione locorum Eph. I: 20, 22, 23. Col. I: 18. Hebr. XIII: 20 et dictorum ipsius 

 Jesu Joan. X ; 3?. 



Deinde notatu drgniim existimamus , nullara hic a Petro factam esse mentionem dig- 

 nitatis illius supremae, qualem a Jesu accepisse creditur. Commode certe id facere' 

 potuisset , cum in muneris sacri ratione diligenter exponenda versaretur atque id facere 

 debuisse censeri possit, si hac de re ipsi persuasum fuisset, cum id studiose ageret, 

 ut fingularera vim et eflicaciam suis pracceptis adderet , quo consilio etiara mentionem 

 fecerit honoris reiigiosa eorum observatione consequendi , sed ne verbum quidem de hac 

 tali et tanta sibi delata auctoritate adjecit et tam l()nj,e ab ea praedicanda abfuit, ut 

 e contrario au(ji.7tpi!:^<JTepiv se noniinaret, tanquam oirinibus F.cclesiae praef>:ctis parera. — 

 Itaqiie Petrus si qua riuione prae caeteris Ecclesiae minisYris sive ipsis etiam Apostolis* 

 reliquis eminuit, profecto hnnc excellt-ntiam minime jactavit neque ab aliis pracdicari 

 voluit , imo vcro singulari potius modestia vel iiilimis aequiparari voluit. 



De- 



( I ) Act. I: 24. KCfie cnira dc Jcsii Cliristo nccipiolidnm cssc , spparet cx iinivcrsa orationis serie, 

 (aj Epli. iVi u tueuiisque lucis siipra citaiis. 



