RESPONSIO AD QUAESTIGNEM THEOLOGICAM. 27 



augendae felicitati. Niminim omnis illa eorum cura eo speciat , iit eos R.eli^ionem 

 Christianam edoceant. Quomodo quacso sacrorura antistes alllictos consoletur, nisl iiia 

 tradendo Religionis Cliristianae momenta, quae in re adversa solamina veri nominis kife- 

 runt? Qua tandem ratione injectos de religionis ventate scrupulos amoveat, et animos 

 confirmet, nisi iis in medium producendis et prudenter adhibendis rationum ponderi- 

 bus, quibus Religionis Ciiristianae veritas comprobetur ejusque auctoritas divina con- 

 firmetur. Si quem a recta via aberrantem in eam reducere velit Verbi Divini minister, 

 nonne id praecipue acturus sit, ut eum edoceat, quid Religionis Christianae indoles 

 requirat et injungat, et qua tandem ratione singula divinitus praescripta ollicia explefe 

 possimus, et quihus causis et rationibus ad ea religiose praestanda obstricti simus. Est 

 vero Petri admonitio de cura coetuum geienda et omnibus inserviendo tam late patens, 

 ut nihil omnino intermitteudum esse intelligatur, quod ad singuioram salutem et fe- 

 licitatem tendere possit. Ncquaquam ergo illi dici possint huic praecepto, ut opor- 

 tet, morcm gerere, quibus unum vel alteium ex hoc genere officium cordi esse videa- 

 tur , rcliquis plane neglcctis. Ea quidem praecepti Apostolici universalitas tanto magis 

 in oculos incurnt, siquidem animadvertamus descriptionem conditionis vere beatae et 

 gloriosae , ad quam evehendi sint ; v;delicet Petrus affirmat, ministros sacros aliquando 

 consortes fore t>;? J<?^;<? tov dpxftoifis^a , et hoc tantum beneficium tanquam praemium 

 riie peracti operis dtmandati accepturos esse. Quod quomodo sperandura sit , nisi 

 omnibus muneris saeri ofliciis rite functi sint? Neque temere nos in hoc contextu 

 consilium praescnptae illius £V/o-xc5ri5? latiori hoc sensu nobis proponere, nobis quidem 

 tanto evidentius esse videtur, quod in sequentibus non de officiis particularibus sermo 

 est , sed de officii explendi modo, et animi sensu atque affectu , quo unumquemque im- 

 butum esse oporteat. 



Omnes igitor sacri niuneris partes Petro hic ob oculos fuisse , non dubitamus. Ex 

 locis vero supra allatis concludimus, primum quidem intelligi cum diligentem Rcligio- 

 nis Christiaiiae institutionem , tum etiam administrationem omnium, quae ad cultura 

 publicum et socialem Christianorum pertintnt, curam denique eximie pastoralem dictaai. 



De modo vero universo, quo Ecclesiae ministro in omnibus sacri muneris partibus 

 sit versandura , Petrtis exponit c. 3. de cujus monitis infra exponemus (Sect. II). Cae- 

 terum de ratione, qua in singulis muneris partibus explendis versari debeat sacer mi- 

 nister, tquidem ne verbum quidem dicam ; uti enim illa disquisitio a nostro loco ma- 

 gis aliena censeri potest, ita certe ejusmodi ejus est ratio, ut a juvene iniri nequeat, 

 quippe qui ab omni usu et cxperitntia hac in re prorsus destitutus est. 



Ob ingentem civium ct coauum Christiaiiorum multitudinem , ut piurimos lequiri 



D z sa- 



