RESPONSIO AD QUAESTIONEM TMEOLOGrcANl. gj 



I. Ad prius pertinet duplex praeeeptum , quod c. 2 continetur, Alteriiin eo spectat, 

 ut ministri sacri intelligant , se non coactos et invitos, sed lubenti et protnto animo, 

 provinciam demandatam suscipere et requisitis officiis satisfacere oportere. — Altero 

 monentur, ut in munere exornando a turpis lucri et quaestus respectu siln caveant et 

 id simpliciter et candide agant, ut coetibus curae suae concreditis, suis postpositis 

 rcbus, religionis disciplina inserviant. 



Illi ergo nequaquam digne iioc munere funguntur, qui ejus bene gerendi dilScnltatem 

 inique fcrunt, continuis querelis alios adeunt et conditioncm Ecclesiae ministrorum sic 

 describunt, ac si oninium» esset miserrima et a nemine officiis requisitis satisfieri pos- 

 set, ii etiam , qui, cum tardi sint et ignavi ad offitia peragenda, quae muneris ratio 

 requirat, ea cousiderant tanquam onus gravissimum, quod ferre omnino recusare ne- 

 queant, et non nisi inviti sustineant, qui laetantur, si aliquid ab iis peractum sit, 

 quod omnino negligere vix poterant, minime curantes, quomodo illud peractum sit, 

 et qui niliil peraf^endum in se suscipere volunt, quo hominum Cliristianorum com. 

 modis et emolumentis inservire possint , modo sibi persuaderi queat, illud strictissi- 

 nio jure non pertinere ad offieia cum munere suo juncta. 



Quam siulti simus , si talcm animi affectum in nobis dominari pitiamur, tum qui- 

 dem apparebit, si reputemus, quid inde consequatur. Nimirum prorsus nihil effi- 

 cimiis, quam ut vitam nostram reddamus tristem et raiserrimam , ut nobis ipsis, ita 

 et aliis molestam et incommodam. Omnis nostra laetitia hoc modo perit, animus in- 

 de oritur morosus, mdaucholicus, erga Deum ingratus , neque sua sorte contentus. 

 Sic in dies imminuimus et frangimus corporis nosiri vires animique facuhates, et in- 

 epios nosmet ipsi reddimus ad officia nostra peragenda , quae tandem prorsus negli- 

 giinus. 



Haec omnia qui animadvertit , facile inteliiget , quantopere illud vitium sit reprobandum, 

 atque omnino id repugnare disertis Religionis Cbristianae piaeceptis, in quibus a nobis 

 requiriiur, ut laeti simus in Dco (9); qua cum laecitia minime potest consistere vi- 

 ta rrisiis, melanchdlica et morosa. Imo vero ex hujus r.Iigionis universa indole et ra- 

 tione apparet, oninino esse ofTicium nostrum, ut vita fruaniur , i. e. jucunde et lacti 

 eam transigamus. Fraeterea quid magis indignum censeri potest ministro sacro , quam 

 ut muneris officiis ita fungatur, ac si servus esset, cui invito atque reluctanti onera 

 iniponuntur, quasi vero summus Ecclesiae Gubernator atque apx''i>i!^>iii t ut homines 

 ad pracsianiissimae suae rtligionis nocitiam pervtnirent cjusque fructus salubtrrimos 



per. 

 (9) Vidd. e. g, /oca tiiserta , Phil. III: i. IV i 4. 



