|34 II. P. D B K A N T E R 



pai:lo aliter interpretantur (la). M.ijna insu,ier multituJo fuit malorura , qnae m 

 ofRcio sati.faceret, lubens s ubiit , Di scilicet lionori et mandato atque humani gene- 

 ris saliiti magis quam suis rebus consulens. Luculentcr inde apparet, animum J-^u, 

 in explendis muneris demand.iti officiis a turpis quaesius faciendi studio tam longe 

 remotura fuisse , ut quicquid ageret tt perpetereiur, tantum aliorum causa agcre et 

 perpeti vidtretur, certe aliorum rebus magis q'>am sui» intcntus et iis ipsis commo* 

 dis et ob'ectanieDtis vulgo vaiedicens, quae i.ummo quidem jure e.\igere potuisset — 

 Ad illud Summi Magistri exeuiplum ipsiu.s quo lue Apostoli studiose sese composue- 

 runt. Conf. nanaiionesde Petro, Act. VHl: iS sqq. imprimis vero de Paulo, Act. 

 XX: 3.?, 34. et ex liujus Epistolis loca , a Cor. 11: 17. VU: a. XI: 7 — 10. XII: 13 

 seqq. aThcSS. III: 8, 9. 



Absit vero, ut opinemur, divini Dactoris praeceptum eo spectare, ut ministcis sa- 

 cris nullam prorsus suaruni rerum rationem habere liceat, atque adeo omnera earum 

 curam ipsis interdictam esse , et ea ipsa commoda atque emolumenta, quae muneris 

 aliorura causa instituti ratio omr.ino secum ferre videatur, eos spernere et rejicere 

 oportere. Enimvero diligens rei familiaris atque domesticae cura ad oflicia pertinet, 

 omnibus omnino Cliristianis communia. Mercedem justani nequaquam contemneniiam 

 csse, Servator d;serte doctt Mait, X: 10. Graviter hac de re sententiam dixic Paiilus 

 in locis, I Cor. IX: 3 seqq. 2 Cor. XI: 7 — 10. Imprimis perspicuus in h^nc rem est 

 locus 1 Tim. V: 17, i8. Neque abutendum est vitae tjus historia. Eae eniin rerum 

 et temporum tunc fucrunt rationes, quibus servire nialuit, quam , suas res sectan.io, 

 i^i Chrisilanae detrimentum alTerre. In ipsis illis locis, ubi suam ipsius agendi ratio- 

 Uim e.xponit, apcrte dcclarat, jure suo sacrorum antistites requirere p'>sse, ux ab Kc- 

 clesiae civibus alantur et sustententur. Id quidem admonuionis Petrinae cons lium no« 

 bis manifcstum esse videtur, ut Ecclesi-3e niinistri sibi caveant au iuhonesta lucri fa> 

 ciendi cupiditate, ea ergo, quae eos ab oQicio avocet et ad ea, quae valde turpia 

 sint, faciie trahat et abripiat. De rebtis suis aeque atque aliorum curandis, et requisita 

 in hanc rem diligtntia et circumspectioue noluic Sacer Scriptor hoc loco et tempore 

 monere. 



U. De modo vero, quo ministris sacris in muneris odiciis explon.lis sit versanJum, 

 egregium aJjicitur pracctptum (c. 3), quo iis injungitur , ut, minime dominorum seu 

 ptincipum instar subditis suis iroperantium erga discipliiiae suae alumnos se gerant. 



Ili 



(12) Co, .'". Vener, .7. L. H'olt"rhcek iii Annolt. ai lntcvpret. B Igic. Libri Rtinhe-diam , Pl.ta 

 lau den StiihtCT da CMistciunin , p. 435. 



