8 .W.O\l. GULIELMI DELPRAT 



turpes illas volupUtes quae in motu sunt : sed intelligimus voliiptatem stabilcm seu in 

 statu, atque idcirco non aliam, quam indoknliam,corporis et tranquillitatem mcntis (i), 



Duo igitur bona sunt ex quibus ilhid summum beatumque componitur, ut animus 

 sine peiiurbatione, ut corpus sine dolore sit; atque ita quidem ut haec bona , ubi , 

 omni niolestid detracta , plciia fuerint, minime crescant. Si qua extra blandimenta con- 

 lingunt, non augent suninmm bonum , sed, ut ita dicam , condiunt atque oblectant (2). 



Intelliiiimus et animi sanitatera. Adversus corporis movbos comparata est medicinae 

 ars ; igitjr de illis non nobis dicendum est (3). Adversus animi morbos comparata 

 pliilor,opl-,ia est, reuudiumque praebeut virtutes, de quibus infra. 



Volupuiium terminus seu summa voluptas est doloris amotio sive Indolentia. Talis 

 voluptas variari quidem distinguique potest , augeri amplificarique non potest (4). 



Constat quoque illam voUiptatera neque majorem fieri longinquitate temporis, neque 

 minorem rcmissioremve ejusdem brevitate reddi, Sed ex inlinito tempore non roajor vo- 

 luptas, quam ex finito percipitur, si modo ejus fines recta ratione dimetiamur (5}. 



Sapiens vir praeterita bona grata meminit, quoniara doleri sitis nou potest, quod ni- 

 Biis ingrati sumus adversus praeterita, cum certior nalla sit voluptas , quam quae jam 

 eripi ron potest. Praesentia videlicet bona nondum tota in solido sunt ; potest illa ca- 

 stis aliquos incidere, sed solum quod praeteriit, inter tuta sepositum est (6). 



Hisce ostendere conatus suto, qnamnam Feiicitatem Epicurus intellexerit. Nunc ex- 

 po:iendum est quid de hujus felicitatis conjuuctiune cum virtute siatutrit ; idque sit 

 facillime perspiciemus , cum viderimus quamnam intellexerit yirtutem. ' Tara arctam 

 CHim conjunctionem iuier virtutem et felicitatem constititit, ut ejus de virtute senten- 

 lia exponi ncqueat quin simul appareat quid de ea conjunctioue statuerit. 



Diximus virtutes remedia esse adversus animi morbos. 



Virtutes docenc: vivi jucunde non posse^ nisi prude/iter, Aonesle, justeque vivatur; 



ut 



(3) Sic quoque canit Lucretiiis, II. 17. 



Nil alivid sibi naturam latrare , nisi iit cum 

 Corpofiscjuiictiis dolor absit, mente ftuatur 

 ''•'' Jucundo scnsu cura semoto meiuque. 



Cf. Cic.Fin. I. II, 18. Diig. Laert. 1. \. cc §. 139, Scxt. Emp. adversus Gramm. L §.283. Scn. 

 rp. 66. Add. Epicur. ap. Plut. de Virt, i\Ior. C- 15 et 17. 

 C4) G;'.ss. IL p. 431. col. 2. C5.) ll^- 



Ci ) Epie. 1. 1. apud Diog. Laert. X. §, 1+4, C^) ■^pif- '• '• ct Cic. Fin. L p. 



C3) Cic. Fm. 1.7. Seneca Benef. HL 4. Plutarcli, dc Virt, Mo:. C. y, 10, n ct. 15..^'^ 



