COMMENTATIO ad QUAESTIGNEM PHILOSOPHICAM. 9 



ut neque prudenUr, honeste ac fune, quiti yiyatur simul jucunde. Virtutes enim ju. 

 cundae vitae conjunctae sunt , jucunJaque vita a virtutibus separari nequit (i). 



Ex bisce verbis jaiii universe apparet Epicurum arctam conjunctioncm inter Virtutem 

 et Felicitatem statuisse. JNunc speciatim de Virtutibus sententiam ejus exponamus, quo 

 magis appareat , quid de liac Conjunctione docuerit. _ Quadruplicem distinguit virtu- 

 tem, prudentiam, temperantiam , fortitudinem , justitiam. 



Initium ducendum est a Prudentia, Hujus cum sit munus vitam regere et quid- 

 quid in vita contingere potest, sic prospicere ut ad beatam vitam referatur, viJeri 

 potest una oranium virtutum munera ccmplecti. Prudcntia enim (seu forte mavis sa- 

 pientiam dicere) est una quae non modo praecaveat, ne quid incidat unde corpus do- 

 leat (a), sed quae etiara potissimum moestitiam pellat ex aEimis, quae nos exiior- 

 rescere metu non sinat , qua praeccptrice in tranquillitate vivi potest , omnium cupidi- 

 tatum ardore restincto. Cupiditates enim sunt insatiabiles : quae non modo singulos 

 homines sed universas familias evertunt , totam etiam saepe labefactant rerapublicam. 

 Sapiens solus seu prudens , amputata circumcisaque inanitate omni et horrore , naturae 

 finibus contentus , siiie aegritudine potest et sine raetu vivere (3). 



Quodsi vitam omnem perturbari videmus errore et inscientia , sapientiamque seu pru- 

 dentiam esse solam , qtiae nos a libidinum impetu et formidinum terrore vindicet et 

 ipsius fortunae modice ferre doceat injurias, et omnes monstret vias, quae ad quietem 

 et tranquillitatem ferunt : quid est cur dubitemus dicere et sapiewiam seu prudentiam 

 propter voluptatem expetendam , et insipientiam propter molestias esse fugiendam ( 4 ) ? 

 Vir prudens fortunae injurias nisi speciatim , at generatim saltem eas habet provi- 

 sas, neque si quidpiam praeter spem praeterque suscepta consilia contingat, idcirco 

 se cruciai, quod novit non esse humanae sagacitatis , providere aut impedire ne quid- 

 quam adversi molestique eveniat. Imo satius ducit ratione bene instituta (quantum 

 videlicet humana imbecillitas patitur) infeliccm esse , quam male jnita fortunatum (5). 

 Nunc de Temperantia videamus. 



Temperantia est quae in rebus aut expetendis aut fugiendis rationem ut sequamur 

 monet (6). Temperantiae igitur munus est animum cupientem rcfringere, ut forti- 



tu- 



( I ) Epicur. In Ep. ad IMeiioec. ap. Diog. Laert., X. §. 132, 138, 140. Cic. Fin. I. 18. 



(2) G:s?. 111. p. 435. Col. I, 



(3) Cic. Fhi. I. 13. Ibi quoqne cupidatum tria gencra ex Epicuri sententia propoiiuncur. 



(4) Cic. Fin. I, 14. 



(5) Epic. Ep. ad Menocc. ap. Diog. Laert, L. X. J. J35. ((5) Cic. Fin. L 14. 



B 



