12 



GULIELMI DELPRAT 



ib ea nullo modo nec clivelli nec distrahi possint ; sic de justitia judicandum est, 

 quae non modo nunquam nocct cuiquam, sed contra semper alit aliquid tum vi sua 

 atque natura, quod tranquillst animos , tum spe nihil earum rerutn defuturum , quas 

 natura non depravata desideret, Quemadmodum temeritas et libido et ignavia semper 

 animos excruciant et semper sollicitant, turbulentaeque sunt : sic cujus in mente ista con- 

 sederunt, hoc ipso quod aisunt, ea mens turbuienta non potest non lieri, etsi vero molita 

 quippiam est, quamvis occulte fecerit, nunquam tamen confidet id fore semper occul». 

 tum. Plerumque improborum facta primo suspicio insequitur , deinde sermo at- 

 que fama, tum accusator, tum Judex; multi etiam ipsi se indicaverunt. Quod si qui 

 satis sibi contra hominum conscientiam septi esse et muniti videntur, deorum ta- 

 men numen horrent , easque ipsas sollicitudines , quibus eorum animi noctes atque dies 

 exeduntur , a diis immoitslibus supplicii causa impertari putant. Itaqiie ne justitiam 

 quidem recte quis dixerit per se ipsam optabilem (i), sed quia jucunditatis vel pla« 

 riraum alFerat. Nam diligi et carum esse jucundum est propterea , quia mitiorem vi- 

 tam et voluptatem efficit pleniorem, idque non ob ea solum incommoda , quae eve» 

 niunt improbis , sed multo etiam magis, qiiod cujus in animo versatur injustitia, nua» 

 quam sinit eum respirare, nunquam acquiescere (2). 



CAPUT SECUNDUM. 



OBSER.VATIONES IN EPICURl DOCM.-VTA DE CONJUNCTJONE 

 VIRTUTIS ET FELICITATIS. 



0'C- igitur statuebat Epicurus de Virtute , de Felicitate et de utriusque inter se con- 

 junctione. Judicii esploratio apto modo institui potest, si /r/www viderimus num per 

 dogmata Epicurj- scholae de Felicitatc, Felicitas inveniri posiit ;. posua num praccepta 

 Bioralia , quae ab eo tradunrur , ad Virtutem ducant : quae duo argumenta ansam praeba- 

 bant exarainr de ipja conjunctione Virtutis et Felicitatis ex Epicuri sententia. 

 Qucd ad primum attiuet, num per Epicuream feliciratem fclices revera essemus?' 



Nul. 



( I ) Epicuc 1. 1. §. 150, ( 2 ) Cie. Finib. I. Iff^ 



