u 



GULIELMI DELPRAT 



jnineai nonquam certo adeo ictu collineare poise ad destinatam metam ut neutro in- 

 clinet, utque ftlicitas sua neque uiuiis magna, ueque nimis parva sit. 



Sed ponamus (vide quid hrgiar) liominem ad illam dexteritatem pervenisse, et tan- 

 dem ivaXyyAtKv obtinuisse. Sine dubio non sine opera obtinuit, et cavere debet ne 

 status suus varictur, ut sciiicet germanus maneat Epicuri discipulus. 



Ejusmodi vero couditio torpens permanentem fcjicitatem non praebebit: sed sua mo- 

 iiotonia citissimc fastidium creabit, horroremque incuciet. Ergo eo ipso hominem im- 

 pellit ad voluptates in motu positas appetendas, et sic Epicuri praecepta violanda. 



Negat id Epicurus , dicitque se torpentis statum non admittere. Vel sic tamen re« 

 prehensione non carebit. 



Sciiicet videtur hic philosophorum nios, ut objectiones, quas praevident, ipsos primum 

 enuntient , atquc declarent sic ipsis occurrendum non esse. Negant hanc vel illam pro» 

 positionem , quam ex systematibus sequi animadvertunt , et tunc adversus objectiones 

 septos se arbitrantur et munitos. Sed saepissime nil aliud dicunt nisi: tion haec est 

 nostra mens , non sic cogitandum est etc. neque tam-cn ullam rationem afferunt. Mul- 

 li philosoplii (sit venia verbo) homines decipere videntur, dum vetant hoc vel iilud 

 Statuere, quod manifeste ex eorum placitis sequitur. 



Quid (ut lioc utar) cum philosophi quidam ad istam dementiam deciderunt, ut 

 hominum animis omnem sensum extorquere cuperent, quid dicunt se nolle hominem 

 lapideum esse, cum toia eorum philosophia id efliciat necesse est ? Sic quoque quid 

 Epicurus dicit se non stuporem , se non torpentem voluptatem intcUigere , quando hu» 

 jusmodi status necessario sequitur ex systemate quod summum bonum ponit in tran- 

 quillitate imperturbata , quae ne minimo quidem indulget desiderio voluptatis augendae? 



Sed ad alia quaedam Epicuri scholae de Felicitate dogmata attendamus. 



Et primo Fclicitas per temporis dinturnitatcm augeri nequit. Non possum quin 

 Mc Ciceronis verba referam hoc paradoxon refutantis : „ Negat Epicurus diuturnitatem 

 quidem temporis ad beate vivcndum aliquid affcrre , nec minorem voluptatem percipi 

 in brevitate teroporis quara si illa sit sempiterna. Haec dicuntur Inconstantissime. 

 Cum enim summura bonum in voluptate ponat, negat infinito tempore aetatis volup- 

 4atem fieri majorem quam finito atque modico. Qui bonum omne in virtute ponit, 

 is potest dicere perfici beatam vitam perfectione virtutis. Negat enim summo bono 

 afllrre increinentum diem. Qui autem voluptate vitam ertlci beatam putabit, qui sibi 

 is conveniet, si negabit voluptatem crescere longinquitate? igitur ne dolorem quidem. 

 An dolor longKsimus qidsque miserrimus: voluptatem non optabiliorem diuturnitas 



fa. 



I 



