COMMENTATIO ad QUAESTIONEM PHlLOSOPHrCAM. if 



facit? quid est igitur, cur ita semper Deum appellct Epiciinis, beatum et aeternum? 

 demta enim aeternitate niliilo beatior Jupiter quam Epicunis. Uterque enim summo 

 bono fruitur, id est, voluptate. At enim hic etiam dolore. At eum nihili facit. 

 Ait enim se, si uratur, quam suave, dicturum: qua igitur re a Deo vincitur, si ae» 

 teniitate non vincitur" (i)? 



Sub diversa etiam ratione hoc Epicuri enunciatum considerari potest. Nonne Epi« 

 curus hoc praecepto id voluerit, ut metum adimeret oriundun ex felicitatis futura 

 amissione? Nonue id nobis persuasum habere debereraus, felicitatem nostram, quam» 

 quam brevem , aeque magnam esse , ac si semper duraret? 



Epicure! vetas me de futuris solliciiLim esse: das mihi multa praecepta , quae eo, 

 credo, tendere debent ut Divinitatis Monisque roeiura mihi auferant. Cum tua de 

 Religione praecepta audio; praccepta illa quae Providentiam et Immortalitatem negant, 

 praecepta quorum et hac aetate tot fuerunt pracconcs , qui et tua forraula utentes cum 

 iiil nisi superstitionem , fanatismum, praejudicatas opiniones , vulgares errores se tol» 

 lere simalarent, Deum Religionemque funditus delcre cupiebant: tunc cogitatio norv 

 plura a te exigenda esse quam quae praestare possis, me impedit, quominus praecep- 

 ta tua de Religione miserrima et inania dicam. Verum non ad tuam philosophiam 

 recurro, ut liberer metu mortis aut divinitatis, sed metu quem mihi injlcit futura 

 felicitatis amissio. Metuo ne felicitatem amittam , non per Mortem Deosve, sed lon- 

 ge ante Mortem per casum quem mihi impendentem meque brevi attacturum scio, 

 Quid me tunc juvat paradoxon tuum ? Relinquit mihi omnem metum. Contra si 

 mihi persuasum habcrem, id, in quo felicitatem posuisti, oer infinitura tempus mihi 

 adesse, sine dubio iranquillior et fehcior essem : neque tunc possem non credere tem- 

 poris spatium multum ad feljcitatem eonducere. Sed tua philosophia nulla contra^ 

 hunc metum remedia praebere potest, et propterea tifai ad falsissimum paradoxon recuN 

 rendiim fuit (2). 



Est hoc etiam Epicuri de FeUcitatc dogma, eam augeri non posse, variari distia» 

 gnique posse. Nonne etiam hoc loco Epicuro id objici potest quod supra de indo- 

 lentia vidimus, verba scilicet ambigua, vaga , incerta? Quamquam si qnis tale quid 

 tnuntiare vult , quod clare intelligi ntquit , prudenter iUud obscuris verbis involvit. 



Ipsa illa variario variis explicationibus ansam praebet. Non atfirajo. Sed num hoc 

 fortasse subtile quoddam esset subterfugium , in quo haerere posset Enicurus, cum 



er 



C I ) Fin. II. 27, (2) cr. Cic. Tiisc. I. ai. qnae ec in reccntiorum pbilosophonim. admi. 



rsioics verisslme dicta vidcaniur. 



