1« G U L I E L M I D E L P R. A T 



ei objiceretur periculum systeinatis quod voluptatem commendat, quodque igitur huic 

 opinioni ansam praebet : si voluptatem meam augeo , felicior ero? Minime, inquit 

 Epicurus : augeri non potest, variari tantummodo et distingui. Sed nonne liomo , va- 

 rium et nuitabile semper, felicitatem variare cupit ? Jara vero quomodo prohibebis ne 

 felicitatcm sunm adeo variet, ut non amplius indolentia sit, sed ab ea prorsus distiti- 

 eta, sed voluptas in niotu , tantopere a te exprobrata? 



Sic ille, qui in voliiptate summum bonum ponit, quique, ne haec sententia turpis 

 videretur, voluptatem ncgativam se intelligere ait , omnia quasi pervertere debet, ut 

 hanc voluptatem condiat. Sic statuit voluptatem numquam posse augeri , non tempore 

 crescere : et ilhid quoque excogitavit , quod in voluptate quam dicit negativa fieri 

 possit , bonorum scilicet recordationem. 



Ante omnia illud observemus hoc dogma tollere illud quod Epicurus dixit , non pos- 

 se jucundc vivi , nisi honeste; nam et pravis licet voluptate recordationis frui, ideo- 

 que voluptas Epicurea a virtute separari potest. Deinde quorumnara bonorum recor» 

 dabimur? Corporeas volupiates in motu se rejicere dicit Epicurus: non has igitur 

 recordari debemus. Igitur de animi voluptaie agitur, de tranquillitatis recordatione. 

 Quamquam autem Epicurus non torpentis statum se intelligere profiteatur, tamen tran- 

 quillitatis recordatio languida est , et felicitatem vix praebebit nisi ei adjungamus vo- 

 luptates quasdam positivas C i )• 



Verum propterea hanc recordationem commendat , quoniara sela praeterita bona in 

 solido sunt posita, praesentia vero incerta sunt ([a)» At primo non licet Epicureo 

 metuere ne bona amittat ; sed praeterea si praesentia bona interdum certitudine carent, 

 manifcsto hic defectus compensatur pleniofe et vividiore perceptione. 



Deuique infclici recordatio bonorum, quorum nil nisi memoria ei restat, profecto 

 minime apta videtur ad felicitatem tranquillitatemque parandam. Sic vir quem sollici- 

 tudines variaeque curae premunt, recordationem juvcnilium teraporum, (quantum diver- 

 sorum a tempore in quo nunc versatur,) vix ac ne vix quidem usurpare potest, quindolore 

 aOiciatur, quiu eo magis tempus desideret, quo praesentes aegritudines ne nomine quidem 

 cognoscebat. 



Denique ut de Felicitate hunc locum absolvam , quaenam solatia Epicurus con- 

 tra adversam fortunam praebet? Nulla , nulla praebet. Dicit infelicitatem non nisi 

 in opinione versari: de Iiac sententia disserendi magis apud ZcHonem locus erit. At 



maxi< 



( I ) Cf. ct Plutarcli. de Virt. Mor. C. 9, 10 et 11. 



(2) Cic. Fiii. l. 7. Phu. I. I. ■ 



