COMMENTATIO ad QUAESTIONEM PHlLOSOPHICAM. 19 



citatem ftlicitatisque desiderium relinquere et abjicere valet: quae quidem vis fortior 

 est quam seusus qui ad feiicitatem prosequendam eum sollicitat. Quisque sine Con« 

 scientiae improbatione id rejicere potest quod felicitatis spes eum jubet, sed id quod 

 virtus jubet rejicere impune nequit. 



Ule ipse qui dicit : virtutem sequi debeo ut felix sim , dicere non auderet: dummo- 

 do felix sim virtutem relinquere possum, Atque eo ipso agnoscit principium quod 

 ad felicitatem impellit subjiciendum esse virtutis legi : agnoscit non virtutem felicitatL 

 std felicitatem virtuti esse cedendam, ideoque illam li§c esse inferiorem. 



Neque ad paucorum praeclarissimorum liominum exempla provocem , sed ad omnes ho» 

 mines ipsosque liominum detractores. Quis non saepe, subito quasi quodam impet-u ge- 

 nerose a'.iqua re se orbavit ? nobilem quamdam actionem fecit non ante cogitatam illara , 

 sed ad quara ipsa animi bonitas Virtutisque amor, nuUi utilitatis aut voluptatis ratione 

 habita , eum impulit? Postea quidem voluptatem exinde percepit, sed cum virtutis 

 praecepta sequeretur, ce hac voluptate non cogitavit : nam, ut dixi, actio non antea 

 cogitata , sed repcntina erat; neque hujus voluptatis spes aut recordatio ejus virtutis 

 causa fuit : in quo uno quaestio versari debet. 



Sic quondam mater illa, quae in filium anguem irrepere filiumque veneno infectum 

 videbat; in vulnus se projicit, venenum sugit et moritur. Quod tantummodo propte- 

 rea alTero, ut appareat matrem illam voluptatem Epicuream non spectassc, ideoque 

 virtutem sequi posse sine voluptatis spe aut incitamentis. 



Quodsi quis dicat voluptatem quae ex eo percipitur quod virtutem sequimur , nulla 

 etiam propriae utilitatis aut jucunditatis ratione habita , puram quidem esse, sed tamen 

 nobis voluptatis locum tenere, is profecto ad proprium quaestionis statum non atten- 

 dit. Epicurei haec objicientes sub eodem nomine diversissimas res confundunt, et tale 

 quid admittunt quod Epicurus admittere prorsus vetat. 



Felix est homo cum per temperantiam bona valetudine fruitur. Tunc desiderium 

 assequendae conservanJaeve felicitatis, id est hoc loco, bonae valetudinis, est princi- 

 pium temperantiae et virtutis. 



Sed et felix est homo ciim minus curat corporis integritatem et sanitatem (principium 

 hoc loco virtutis secundura Epicurum ) ut patriae vel caeteris hominibus prosit. Et 

 tunc desiderium fclicitatis , id est lioc loco , ftlicitas quae percipitur ex obedientia 

 virtuti, et ex Indolentiae bonaeque valetudinis negligentia Iianc ob causam , est prin- 

 cipium vittutis. 



In utraque re felicitatis desiderium principium cst virtutis ; sed quis dicerc auderet 

 felicitatem in utraquc causa ejusdem esse naturae? Toto cotlo difiert, nihilque nisi 



C a, no- 



