jo GULIELMI DELPRAT 



Agnoscendum est , omtiis sensus exstirpationem revera ex Zenonis doctrina sequi. 

 Sfid hoc tantiimmodo volo: exstirpationem istam nm deduci 'posse ex illius de pertur- 

 batione dogmatibus; idque et de metu et de aegritudine et de laetitia valet: qiiamob» 

 rem si StoTcos liaec omnia definientes audimus, apparebit hanc scholam lios afFectus 

 exstirpandos recte jussisse. Cicero Tuscul, Quacst, IV. 9. dicit: „ Omnium pertur» 

 bationum fontem esse dicunt Stoici intemperantiam , quae est a tota mente et a recta 

 ratione defectio , sic aversa a praescriptione rationis, ut nullo modo appetitiones ani» 

 mi, nec regi , nec contineri queant. " Quomodo igitur Stoicorum doetrina ejusmodi 

 aftectils ■ tolleret , qui rationis praescriptionem servant , facile regi et contineri possunt , 

 et neque a tota mente neque a recta ratione deficiant ? Jam vero aegritudines , metus 

 et reliquae penurbationes omnes deducuntur ex ea insania, ut apparet ex IV Tusc. 

 libro in quo Stoicorum definitiones de animi perturbationibus inveniuntur et accurate 

 a Cicerone tractantur. 



Capite VI. illiiis libri Cicero laetitiam definit: «Laetitia etlibido in bonorum opinio- 

 re versantur, cum libido ad id quod videtur bonum injecta et inflammata rapiatur : 

 laetitia ut atiepta jam aliquid concupitum eferatur et gestiat,''' et pauUo post. nCum 

 inaniter et efTuse animus exsultat , tum illa laetitia gesiiens vel nimia dicl potcst, 

 quam ita definiunt , sine ratiorie animi elationem." 



Sub Laetitiae igitur et libidinis nomine Zenonis schola intellexit insaniam ; quis 

 enim ut injectus, inflammatus , gestiens, idque sine ratione et inaniter gaudio efferretur, 

 nisi mente captus sit? Aegritudo eodem capite sic definitur: „ Aegritudo est animi 

 adversante ratione contractio. (Cf. Stobaeus p. 176.) Recte igitur Cicero pauUo ante ia 

 hoc capite dixerat: Stulti aegritudo est ea qua afliciuntur in malis opinatis animum- 

 que dimittunt et contrahunt ratiotri non obtctnperantes. " 



Denique de metu videamus eodem loco. Est metus ratione adversa cautio cum exani» 

 roatione humili et fracta (1). Quis autem eo usque rei alicui cavet, ut rationem de- 

 rdinquat, nisi stultus ? 



Quamobrcm cum Peripatetici perturbationes non tollendas, sed moderandas et tem» 

 perandas censerent , jurc contra banc opinionem clamare syllogismosque instruere Stoi- 

 ci : et opinio qua Stoici non rationakm animi conimotionem sed irrationalia deliria ex- 

 stirparunt omnino coufirmatur his Senecae verbis : £p. S5. 



„ Fal- 



( i ) Metum essc comractioncm animi rationi non obtemperantem , cujus causa eit opiuio mali con* 

 jequemii ex Stoicorum semeutia docct et Stobaeus p. 176. 



