COMMENTATIO ad QUAESTIONEM PHILOSOPHICAM. 35 



nes vailas et inutiles vocantem" omnino Cicero audiendus erat (de Fin. III. 24. ) aut 

 certe si fieri posset refutandus. „ Num doceas paratiorem me ad contemnendam pecu- 

 niani fore si illam in rebus propositis quam si in bonis duxerira? fortioremque in patien. 

 do dolore, si eiim asperum et difficilem perpessu, quam si malum duxero. Cf. Plutar- 

 chus, 1. c. c. 24. 



Porro quomodo speciei (productis) illa tribui possunt, quae dc genere negantur? 

 Indifferentia enim ea vocat , quae neque prosunt neque obsunt , et producta (quae 

 est species indifferentium ) prodesse significat, rejecta vero obesse. Non quidem aper* 

 tis verbis prodesse et obesse prociucta et rejecta, sed occultis verbis utilitatem vel 

 damnura liaec aiFerre ostendit. Nonne igitur in liac Zenonis doctrinae parte nil nisi 

 logomacliia inest ? producta appellat ea quae alii bona , utilia , ad felicitatem facientia : 

 Kejecta vero ea, quae alii mala , noxia, infelicia et fugienda dicunt. Ex subtilibus 

 istis distinctionibus multa tamen sequuntur officia quae Zenonis Schola homini erga 

 se ipsum praescribit. 



Quoniam Virtus solura bonum est, necessario inde sequitur „ omnes sapientes sem- 

 per fcliciter absolute, fortunate vivere, nulla re impediri , nulla prohiberi , nulla ege« 

 re C I )• " Sapiens ille altus et excelsus , magno animo , vere fortis , infra se omnia 

 humana duceus, is, inquam , quem eflicere volunt, quem quaerunt certe Stoici, et 

 confidere sibi debet et suae virae et actae et consequenti, et bene de se judicare, sta- 

 tuens nihil mali posse inciJere sapienti (-)• 



Corporis, utpote nullius preiii , imo ut ab animalium corporibus nullo dignitatis 

 gradu difFerentis (3) velut rei alienae (4)» "£ minimam rationem habeat sapiens (5). 



Jam universe vidimus, cum de perturbaiionibus egimus, sapientem dolore vacuum 

 esse debere. Id autem est magnum Stoicorum nfficium, quod sapiens eorum nun- 

 quara dolore afFecius sit (6). Putet, quidquid sibi accidat, numquam id malum es- 

 se (7). Nulla res elim turbare debet (8). Omiiia externa et corpori et animo in- 



dif. 



(l ) Cic. de Fiii. III. 9. Plut. de ComiT!. contra StoVcos Conc. c. 22 et Cic. in Parad. II. 

 (2) Cic. de Fin. III. 3. (3) Arrlaniis ad Epictetum I. 28; 



(4) Epicietns II, ibiqiic Simplicius. 



(5) Arrianiis I. c. III. sd. Cf. iVIarcus Ant. I. 2 et apnd enm Epictetus qiii IV. 43 dicit: „ o 

 liomo, es aniiDus , qui cadaver tecum ducis." Egregie hanc StoVcoriim doctriuam oppngnavit. Hess 

 U c. iu Sylloge Opusc. Cl. Miintinglie, p, 164 sqq. 



C6) Diog. Laert. VII. 118. (7) Marcus Anton. IV. 45 fine, 



('.8) Marciis Anton. VJ, ii. ' ■"" ""• -- 



E 2 



