4» 



GULIELMI DELPHAT 



didit. Felicitatis cura ex Epicuri opinione hotnini max'mi moraenti est, est finis su- 

 premus , praecipua res , summum vitae propositum. Fortior tarasn erat vox \ irtutis 

 quam ut Epicurus illius nullam rationcm liaberet, et propterea ea utebatur ad illud 

 ciricitndura quod summam rerum arbitrabatur. Sed eousque tantum virtutis rationem 

 habebat eamque pcr se nihili ducebat. 



Quid autem Zeno? et Zeno videbat virtutem non semper ad felicitatem ducere, 

 sed in alia omnia , quam Epicurus, discedebat. Videns curam feliciiatis non solum 

 homini fere nunquam ex votis succedere, sed saepe etiam virtutem excludere; in hu- 

 jus curae locum virtutis studium subdebat. Virtutis cura homini maximi momenti est, 

 Est fiiiis supremus, praecipua res, summura vitae propositnra. Epicurus virrutem in fe- 

 licitate , Zeno felicitatem in virtute ponebat. Zeno de fellcitate quasi diffidebat , et vir- 

 tutis vox maxime apud eura valebat, ui felicitatis vox apud Epicurum. 



Epicurus virtutera , Zeno felicitatem dimovit. llle virtutem , hic felicitatem nihili 

 duxit, unumque tantummodo bonum agnovit, virtutem scilicet. 



Quomodo hominem ab infelicitatis telis defendere conati sunt? Epicurus nil allud 

 invenit nisi tantum, quantura fitri posset, felicitatis sibi praebere, et felicitatis sum- 

 mam augere voluit. 



Zeno contra nil aliud invenit, quam contra infelicitatem obdurescere, infelicitati 

 mentem sensusque occludere; infelicitatis summara minuere voluit. 



Ad haec igitur rerum cursus Ztnonem et Epicurum adducere debuit. Et omnes 



quoque philosophi vel ad Zenonis, vel ad Epicuri partes propendebant. Jam multa 



magnaque vitia in utroque systemate ostendi possunt, sed nunquam oblivisci deberaus 



^veterura philosophos ad alterutram ejusmodi finium pervenire debuisse, ideoque injus» 



tum fore plus ab lis petere quam quod dare possent. 



Hinc alia observatio oritur. Uterque philosophus de conjunctione Virtutis et Feli- 

 citatis disserens haesit tamquam in quodam ineluctabili scopuio , ad quera tamen su« 

 perandum una nobis via patet. Num nescio quae anxia mi^et^indaque timiditas irape» 

 diret quominus diceremus Religionem Reiigionemque solam scopulum illiira dimove. 

 le ( I ). Hanc Ducem si hic rejiciendam philosophice ccnsemus , in labyrintho cir- 



cum« 



CO La mauvaise bonte m'emp<!cherait elle de vons rappeller le secours le plus n^cessaire? Vous 

 avez de la Religion ; mais j'ai peiir qiie vous n'en tiriez touc ravamago qu'elle olFre dans le sujet 

 qwi noiis occupe, et que !a hauteur philosopliique ue dedaijne la simplicitc du Clir^tien. Rousscau 

 Op. T. IV. 2:5. Ed. Stdrcot. 



