^» GULIELMI DELPRAT 



lere, quoniam putabat oporter* se dolere, rectum esse, ad ofciur» pertinere, decoruni 

 per lacrymas servandum esse ( O! 



Ad posteriorem sententiara qiiod adtinet, doloris scilicet significationem propter o(E- 

 ciuni tieri , nihil dicamus : falsitas enim manilesta est. Hoc tamen ostendit philosoplios 

 in ratiociniis tempora temere confundere, hominem saepissime prorsus oblivisci, et sy« 

 stemata sua, tamquam ex tripode, proferre. 



Sed, inquiunt, dolor non malum vocandus est. Egregium solatium! quasi scilicet 

 de noraine, non de re soUicitus essem. Sed, pergunt, dolor non nisi in opinione si» 

 tus est. Quid ita loquentes sibi volunt? Si per opinionem intelligunt animum, cor, 

 certam et veram persuasionem, judicium quod secundum veritatem fero; et omnes ho- 

 mines dicent omnem infelicitatem sitam esse in opinione , utL Stoici lianc vocem inter» 

 pretantur , scilicet in animi cordisque habitu et naturali conditione : adeo ut si dicam : iu« 

 felicitas in opinione mea est ; hoc eodera redibit , ac si dicam : infelicitas in intimo ani» 

 mo versatur, ex intimo animo dolor me cruciat. 



Sin vero Stoici opinionem intelligunt falsam sententlam , errorem , fictam et inanem 

 persuasionem , prorsus aliud quid censendum est. 



Primo quiJem quomodo Stoici , qui naturam se sequi profitebantur quique vocenj 

 naturae petendam censebant a natura incorrupta et nondum depravata, ab animalibus, 

 ab infantibus , quomodo statuerunt mala tantummodo in perversa falsaque opinione mala 

 esse? Hanc sententiam profecto non a natura acceperunt, idque apparet ex homini- 

 bus, quorum animi aut potius ingenia nondum philosophicis erroribus perplexa sunt, 

 quique non systema quoddam defendendum habent. Hi luctui se indulgent, et, si hunc 

 luctuip errorem vocas, hanc sententiam crndelem et ridiculara dicent. Sed conceda- 

 nius, infeiicitatem in perversa opinione sitam esse. — Quamvis aniuuis his repugnet, 

 tamen errare potest. At si hunc errorem tollere volens, Stoicorura scholam adeo, 

 quomodo errorem evellunt? quale huic morbo remedium praebent? Loquuntur de for» 

 iitudinis praestantia et pulchritiidine. Sed qiiid refert haec sublimia ostendere , dum non 

 docent quomodo ad ea perveniatur? Quare si opinionem intelliguut habitum artimi , tol- 

 lant hunc habitum: sin vero intelligunt errorem^ ostendant infeiicitatem «;<: errorem, 

 errorcmque solatiis tollant. 



Id tamcn non nisi declamando et syllogismis struendis cvincere conantur Stoici; at^ 

 qne ii, qui adversam fortunam non nisi ex libris cognoscunt, quique Stoiconim doc- 

 trinam magis discendi quam solatii causa legunt, Stoicos eorumque praecepta de animi 



aiag- 



(^i> Ua est StoYcoriim mente de doloie judicw Cic. Tusc. Qu, lU. af. 



