COMMENTATIO ad QUAESTIONEM PHILOSOPHICAM, 



PARS TERTIA, 



XXPOSITIO ET DIJUDICATIO D O G M A T U M LEIBNITZII DE CON- 

 JUNCTIONE ET NEXU VIRTUTIS ET FELICITATIS. 



CAPUT PRIMUM, 



BXPOSITIO DOGMATUM AD C O NJUN C T I ONE M VIRTUTIS E T 

 FELICITATIS P E R T IN E N T I UM. 



.ll.ntequani ad Leibnitzium transeam, animadvertere liceat, admodiim facile non esse 

 Leibnitzii dogmata ex Magni Viri diversis Scriptis eruere; in his enim liic et illic 

 quidem cernitur quid de felicitate statuerit , sed nullo loco de felicitate ex professo agic 

 Eadem est Leibnitzianae Ethicae ratio , animadvertente Bruckero ( i ) : „ Moralii Phh 

 losophiae praecepta non tradidlt Leibnitzius" 



Propterea non dubitavi VVolfii etiam auctoritate inniti, qui, licet ipse animadvertat 

 se Leibnitzium nequaquam ubique sequi , tamen in eo cum Leibnitzio consentiebat, 

 quod ex Pcrfcctionis Amore totum Jus Naturae totamque Ethicam deducendam statuit, 

 (ut infra videbimus) atque igitur ad Leibnitzianam scholam pertinuit. 



Universe de Leibnitzio statuere possumus eum principium felicitatis in Perfectionh 

 jlmore constituisse, et ex eodem principio Ethicam qr.oque deduxisse. Principium igi- 

 tur Felicitatis a principio Virtulis non diversum , sed unum idemque esse censebat. 

 Primo de Felicitate videamus. 



IB 



(i) In vita Leibnitzii , quae ante opera Leibnitzil CGenevae, a. 37^8, 4.) iiivciiltur, et Theo- 

 diceae quoque ejiis praefigi solet §, zjo sqq. ]uris naturac praecepta e:{ Lcibnitzii operis, qnamum 

 fieri posset, confccit Briickenis, quod compendium ad verba iranscripsit :■ BiVilc , Ceichichte der ncnc- 

 ren 1'hi/osophie ,. seit der Epoche der Ifiederherstelluns der fVisser.sdtaften , in C»p. 14?. rfe LciBn.i&- 

 ziano Syifemate, pag. 141 , ex Gallica versione. 



