6a GULIELMI DELPRAT 



puum gravissimumque opus est, quodque tanta ///7/,j<;«//<7 curaque indiget , quanta um. 

 quam rem suam geometra debet tractare ( i )." 



Quoniam igitur moralia dogniata in Kantiana Schola separatim a felicitate traduntur, 

 Mmnino ad lianc ethicam attendendum est. 



Nih\l in homine praestantius nihil altius inest, quam Ratio (2). Quae ratio quam» 

 quam una est , unitatemque speetat, tamen pro duplice usu, pro diiplicibus cogoitio» 

 nis generibus in rationem tbeorcticam et rationem practicam distinguitur ( 3 ). 



Ratio theoretica contemplatur res, quae in mundo sensibili dantur. Rationi theore- 

 ticae hoc propositum est iH veritatem inveniat cognitionesque augeat (4). 



A ratione theoretica prorsus diflert ratio fractica. Haec enim vtrsatur in hominis 

 libera voluntate determinanda et regunda, idque nulla ratione habita sensibilium rerum 

 cupiditatum , inclinationum (5), nullo, ut Kantius ait , interveniente quodam jucundi 

 et injucundi sensu ((J). 



tiaec ratio practica ex se, ex se sola , ex sua natura leges dat. Ex sua natura, in» 

 quam Inttllectus noster (7) formas, ( i. e. dispositiones quasJani ) Iiabet , quae foi» 

 mae ipsam intellectus naturam constituunt, sine quibus formis intcilectus noster non 

 intellectus esset. Has inteliectus formas non ab experieniia accepimus, sed ex ipso 

 animi sinu expromimus. Has formas Kantius Categorias vocat (ab Aristotelis tamen 

 categoriis nil nisi nomen habentes ). Omnia quae cogitamus formis illis adstricta 

 sunt. Omnia enim cogitamus sub forma aut 1°. quantitntis , aut 2°. quatitatis, aiK 

 3°. relatimis cum aliis , aut 4°. relationis cum nostra ipsorum cognitione , et semper 



fe. 



(i) Kant, Critica ration.. practicae ex vetsioiie Bornii, III. 13. 74. p. <>3, 113. CT. p. 133. 

 IL 288, 28p et32o. et v. Hemert, Mag. v. d. Crit. Wysg. I. 154—15?. «84, 197, 2;p, 57, 



137» 141. i?5. 207- IV. 142 



(2) Garve, Oerdeelltund. Beschouvv. v. d. Scelsels v. Zedekunde sec. vernaculam ex CTm. ver- 

 siontm, p. 232. Kant, U. 93, 206 et 592. v. Hera. I. I. V. p. 258. haec babet : liooger gLZag daa 

 cpzc eigene rede Itan geen sterveling noemen. Cf. III. jy. et V. 223. 



(3) Crit. Magaz. I. 136. (4) Ibid. 



(5) Ibid. et p. 145. cf. etiam Kant Crit. tation. practicae , iii ibid. 



(6) Crit. rat. pract, p. 12. 



(7) Breviter in Kantii metaphyiica railii immorandnm cst. Garve aniraadvertit ( Zcdek. p. I?7) 

 ethicam Kantii recte perspici non posse ab illo qui in Kaniiana metaphysiea plane hospes est. 

 Cf. Mad. dc Stacl, de l'AIl-magne III. l ct seq. Caeternra lucidissima hujus metaphysicae cxposiiio 

 ea mihi videtur, quam dedit Gallus Ch, Villers in pracclarissimo operc, Priucipes fondainentiux de U 

 Philosopbie tnusccudeutale , Mu<2. 1801. - j 



