^a GULIELMI DELPRAT 



empiricum, sed factum rationis ^pvirae (i. e. ab cmpirismo liberae), quae eo se ordi. 

 iiarie legislatoriam declarat. R.atio pura per se practica est legemque universalcm fert 

 Iiomini , quam kgcm morum appellemus ( i )• 



Sequentia quoque ex Kantiana Scliola dicra mihi videntur. 



Ratio practica ut leges edat generales , imrautabiles et quibus omnia entia rationalia 

 obediant, neque rationem liabcre dcbet opinionum , desi.ierii, propositi , cupiJitatis ho. 

 minis cui impefat, sed omnia ista removere. Nam si harum rerum rationem haberet, 

 ratio practica soliim illud vovixtvov quod cognoscamus , non pura maneret, erapirismo se 

 contaminaret, subjiceret leges suas formis humanae naturae, quas fonnas non adspi- 

 cere debet ratio practica , quas ut (pxtvo/ievx miitahilia, fortassc nullam realitatem ha« 

 bentia considerare- debet ; tunc denique ratio practica non absolutam sed coiiditionalem 

 obedientiam exigere posset, tunc variaretur cuni hominis ei inclinationibus et opinioni- 

 bus et sententiis. Videatis enim quantopere homines varient in fine, quem sibi propo* 

 rcndum putant. 



Variant et de eo in quo felicitatem ponunt (2). Quid? Num igitur rstio practica 

 lcgtm moralem mutaret sccundum hominem qutm regcre debet? Non ita: rationis prac» 

 ticae leges finem in se ipsis ponuut. Ratio practica non leges edit tamquara ab aliquo 

 proposito pendentes , sed ex se ipsa habet et auctoritateni et incitamentum. Ratio 

 practica GSt voviiivov, Itaque si illam considerare , si illi obtemperare volumus, nolU 

 hominis inclinationum ratione habita, non nobis nietuendum est ne leges ejus variabi- 

 les, particulaics ( non in omnes homines vim habentes), inanes fortasse sint, Ratio 

 practica per se legislatoria esse debet. Varietur homo, varientur hominum et opinio- 

 nes et proposita , semper in ratione practica certaui , rigidam , imrautabikm inveniet 

 legera. 



Ratio practlca eo ipso quod lcges suas non empirismo, non fortuito sed necessario 

 ex se ipsa depromit (3), eo ipso existentiam suam homini probat (4). 



£t revera est in nobis vox raiionis practicae. Est in homine aliquid prorsus diver- 

 «um a sensualitate, aut cupidine: est nobiiius , altias quoddam principiura, quo prae- 

 stantia hominis cernitur. Vox imperativa rationis practicae furtior est quara sensuali- 

 tatis incitamenta. Aliis verbis ex jussu absoluto (5) rationis practicac patet nes ra- 



tio" 



( I ) Kant Crit. rat. pract. III. p. 20 et 21. 



Ca ) Crit. Mag. [. 142. cf. liaiu mjtapliys. itiontm 292 et 293. Crir, ret. pract. p, 13. 

 (3) Ciit. Mag. III. 75. C4) Ibid I. 147, 



\S) Quod pracclare iadicat Ancillon, vir mulcae auctoritatis iii Kantiana philosophia : „ A c^i^ 



des 



