j^, """ GULIELMI D E L P R A T 



4r 



^ Sic age ut humanam naturam cum tn te , tum in quovis alio , semper simat tit 



finem, nunquam solum ut merum adjumentum (i. e. ut medium ad tua proposita pec 



ficienda ) usurpes ( i ). 



Homo ad felicitatem non tendere non potest. Tendat igitur secundum naturam sen- 

 sualem; sed secundum natuvam rationalem tendat recti via. Nerao felicitatem asseqai 

 potest, nisi qui felicitate dignus sit (2). 



Sed nec metus debet , nec spes, elateres constitui , quae naturd principiorum induta, 

 ^niversnm actionum pretiam morale pervertunt (3). 



Idcirco quoque doctrina morum liaud proprie doctrina est, quae nobis ostendat, 

 quomodo nosmet rtddere felices possimus, sed qua ratione digni felicitate evadamus (4). 

 Ex quo id sequitur: Fac ea, quibus dignus reddare ut heatitate perfruare (5). 



Supra vidimus libcrtatcm esse postulatum rationis purae practicae: duo alii sunt pos- 

 tulata : immortalitas scilicet antmi et existentia Dei. 



Effectio summi bojii in mundo res est necessario subjecta voluntati per legem mo« 

 ralem determinabili. In hac autem convenientia consiliorum cuin lege morali perfectay 

 sita est suprema conditio summa. boni. 



Sed perfecta voluntatis cum lege morali convenientia sanctitas estr cujus quidem lau» 

 dis nulla natura ratioque mundi sensibilis , in nuUa periodo existentiae suae capax vi- 

 detnr. Interim cum ea sanctitas nihilominus ut practice necessaria postulatur, non 

 potest ea, nisi in progressu in infinitum tendente ad perfectam convanientiam deprehen- 

 di, et ex principiis rationis purae practicae, necessarium videtur, ut ejusmodi progres- 

 sus practicus, qua res realis voluntati nostrae proposita sumatur (6). Sed progressus 

 is infinitus fleri poterit tantummodo sumta existentia ejusdeni naturae rationisque ia 

 Hifinitum perdurante (quam imtnortalitatem animae appellant). Ergo esse potest sura- 

 mum bonum practice solum, sumta animae immortalitate; proinde haec ut arctissime 

 conjuncta cum lege morali postulatum est rationis purae practicae ( 7 ). 



Eadem lex moralis ducit ad possibilitatem alterius clementi sumrai boui,,nempe /«• 

 Ucitatis moralitati illi consentaneae (8).. 



De- 



( t ) Met. mor. p. 305. Hoc praeceptnm exemplis ibi a Kamio illustratur, V. cmnitio crit, rar.. 

 pr. p. 134. cf, crit. mag. IV, 161 , 168, 



(2) Crit. mag. I. iCo sciq. (3,) Crit. rat. pr. p. 132. 



(4) Crit, rat. pr. p. 133. crit, rat, purae p, 553. 



(3.) Crit. rat4 pvir. p. 555. crit, rat. pr. 133. cnt.mag. I. 1+2, 160. V. s;8. 



(6) Crit. lat. pr. p. la^- (7) ibiS. (8) Crit. rou pr. p.. lafii. 



