COMMENTATIO ad QUAESTIONEM PHILOSOPHICAM. «jj 



iqtn eaeteris' hominibus uteretur ut mediis ad suam utilitatem aut felicitatem ; nulla ra. 

 tione habita felicitatis caeterorum. Attamen uc Regula generalis et universalis , nuliis 

 lestrictionibus subjecta, nequaquam recipi potest: nara secundum eam non liceret famu- 

 lum conducere, tutorem liberis dare, uiedicum advocare: ibi enim non tam caeterorum 

 hominum, quara unius privata utilitas spectatur ( i ). 



Ad conjunctioncm inter V. et F. omiiino pcrdnct hoc principium: Non fdicitatem 

 spectaridam csse , sed se felicitate dignum reddetiJum esse. Prima fronte omnino com- 

 mendandum videtur: sed Kantius in hoc effiito sibi ipse iterum minus constare videtur. 

 Etenim si vitam eo modo instituere dtbeo, wi felicitate dignus fiam , necesse est ut 

 felicitatem mihi proponam ut propositum et finem : idque ex diainetro Kantiano syste- 

 mati oppositum est (2). Felicitatis, et emolumenti nuUam rationem habendam esse iu- 

 numerabilifous aliis locis jobet. 



Est etiam hujus ioci notare, Kantium hominum de felicitate dissensum nimis exagge. 

 rasse. Ostendit Garvius (3) non ita dissentire homines de felicitatis principiis quam qiii- 

 dem de horum applicaticme. Etenim si hoinines accuratius in suas senteutias inquirerent, 

 haec diversitas irtox tolleretnr, atque perspicerent se, quod ad principium, fere omnes una 

 sentire: tcmere igitur principium felicitatis omnino vacillans et nequaquam universale, 

 Rationem vero Practicam universalem et certissimam in Kantii Schola receptam esse. 



Num porro oppositio, qiiam Kantius inter Felicitatem et Virtutem constituit, num 

 vere exsisteret? Profeeto est in homine praeter felicitatis desiderium etiam Virtutis 

 aestimatio quaedam a Felicitatis principio divcrsa. Est quoddam perfectionis moralis 

 desiderium , et conscientiae vojt non ex spe tantum oritur et metu , verum et cx Vir» 

 tutis aestimatione. .Sed si moralitas et felickas inter se distinctae sunt, num alter» 

 alteram excludere debet? Si obiigatio moralis non unice fundatur in Virtutis utilitate, 

 Bonne tamen liceret etiam Felicitatis in Ethica rationem habere? 



Qui Virtutem colit verae Felicitatis sensu afficitur, Nonne igitur liceret hujus sen- 

 sus rationem habere, quum Virtus praecipitur? Quid , si Kantiana Schola agnoscit fe- 

 licitatis desiderium hominem nunquam relinquere, nura eadem schola, quae tam egrc- 

 gie ostendit praestantiam hominis, hunc ad tantam imperfectionem et miseriam depri. 

 mit, ut statuat desiderium illud non aliam ob causam homini semper adcsse, nisi ut 



suam 



( 1 ) Ecl. (2) Cr. Ec!. p. 710. Gnr\* p. 17S. 



(3^1 lii op. I. p. 361 siiq. Ibi cjiioque animadvertit piii.cipi subditonim felicitstem constituemi 

 Bon metuendum csse ne subditi propter divcrsas sememias, id quod princeps iis praebct, prorsus fe- 

 lici;ati conirarium cense^nc, sivc irgraco animo in principem afTecti ^nt. 



K 



