OURJAOTSI O. g 
animo meo recordari, sed oculis intueri illa ornamenta patriae, illa firma. 
menta literarum videor, quorum tantum est tamque illustre nomen, ut, si 
qua hominum atio sit tam inaccessa, quo illorum fama non pervenerit, 
huic ego genti in aeternum fatale esse arbitrer, ut, quibus finibus regio. 
ipsorum terminetur, iisdem excludatur ac propulsetur humanitas. Haec de mor» 
tuis et absentibus, quid de vivis ac praesentibus? Mihi si in dicendo eorum 
tantum ratio esset habeuda, qui ex hoc doctissimorum hominum numero li. 
terarum studia ita colerent, ut omnem in iis operam suam omnemque laborem 
ponerent, his totos dederent se, nec quicquam praeterea agerent, permagua 
esset eorum, qui judicare possent, paucitas. Si autem Batavorum hominum 
haec vetus est et adhuc constanter ab iis retenta laus, ut quamcunque disci- 
plinam quis sibi deligat, in qua vitae suae quasi tabernaculum collocet, eam, 
nisi literis ornetur ac veluti pascatur, nudam esse ac succo et sanguine ca- 
rere censeat; illud intelligitis, qui in hoc bonarum artum domicilio de ea 
Sit arte dicturus, quam communi studio cuncti colimus, ei, quot auditores 
habeat, tot fere peritissimorum judicum vocem  severitatemque esse perti« 
mescendam. Et hoc etiam eorum. qui literarum scientiam profitentur, ini- 
quior est, quam ceterorum, conditio, quod his, si in oratione forte laban- 
tur, propter reliquae praestantiam doctrinae facile ignoscere solemus; qui au- 
tem literarum. magistri esse volunt, iis, simulac dicere exordiuntur, insidias 
facimus , quibus illos si aliquando captos et circumventos teneamus, tum 
demum puleri nobis ac beati esse videamur. Quarum rerum cogitatio si eam 
vim habet, Auditores, ut vel eruditissimi cujusque et eloquentissimi orato« 
ris et animum debilitare et vocem praecludere debeat, me tandem .quantope- 
pere judicii vestri exspeelatione angi et torqueri oportet, qui exigua ingenii 
facultate, mediocri autem dicendi exercitatione, in hanc. concionem adscende- 
rim, non ut apud rusticos de philosophia, sed ut de literis apud literatos 
dicam. Quod si quantus literarum amor, tanta mihi scientia esset , non pror» 
sus mihi diffiderem. Nunc autem quando in humanitate vestra omnis mihi 
ita reposita spes est, ut ad eam unam, tamquam reus ad aram, confugiam, 
primum per ipsam hanc, quam videtis, aetatem obsecro vos et. obtestor, ut; 
quae in hoc muneris mei tamquam vestibulo dicturus sum , ea non re et ma« 
b tus 
