15 J. R^GRDUISOD URB SES G KE 
Et ad eum, ex^quo granditatem verborum lhauserat Graecus, se mon conferret Romarus 
Demosthenes? cf. de optimo gen. Orat. C. 6, Orat. 13, 19. de Orar. I. 11. Off. l. 1. 
De Aristotele cf. de. Invent. ll. 2. de Orat. VL. 38. Ill. 35. 
Quibus proinde Philosophis magis et libentius se adjungere potuit Cicero, quam qui- 
bus ante omnes | ,, locus ille civilis, Graece zo»irixàs , graviter et copiose esset tractatus; ?? 
(quod de Academicis et Peripateticis. contendit Ze PZsib. IV, 2.) , qui nunc quidem 
» €X particula parva urbis ac loci nomen habent, et Peripatetici philosophi aut Academici 
» nominantur, olim autem propter eximiam rerum maximarum scientiam a Graecis poZizic£ 
» Philosophi appellati, universarum rerump. nomine vocabantur. " (4e Oraz. lll, 28.) 
Quid convenientius Ciceroni; indoli, atque vitae consilio, illos potissimum sequi, in 
quibus non cohortationem modo maximam ad remp. capessendam, sed et ejusdem sa- 
pienter tractandae praecepta inveniebat optima, fontes uberrimos! principes ac praeceptoe 
Tes tales et tantos , P/gtonem et Ziristotelem ! ex quorum scriptis et institutis cum om- 
» nis doctrina liberalis, omnis historia, omnis sermo elegans, sumi potest, tum varietas 
» C5t tanta artium , ut nemo sine eo instrumento ad ullam rem illustriorem satis orna- 
fus possit accedere: ab his oratores, ab his imperatores ac rerum publicarum princi- 
» pts, extiterunt. ^ ( Ze Fim. V. 3. cf, et c. 4.) Idem ille Cieero, ,, qui, cum in Rep. 
princeps esse vellet, ad eam tuendam cum sua summa dignitate ab illis ornari atque 
instrui se posse videbat? illis cnim ista quaesita, ab illis descripta, notata, praecepta 
erant, omniumque rerump. rectiones, genera, status, mutationes, leges etiam et ine 
stituta ac mores Civitatum , perscripserant: eloquentiae vero, quae et principibus maxi- 
mo ornamento est, et qua Zu///us valebat plurimum, quantum ex illorum monumentis 
non addidit:? (ge Ps. IV, 22.) ubi quae proprie de Ca/eze dicuntur, summo jure 
Cicerotii adaptavimus. 
L 
»^ 
?» 
Haec itaque, cum Ciceronem Oratorem, et Rep. implicatum , jam a juvenilibus inde 
exercitiis, momenta impellerent , ut Academiae potissimum partes susciperet: maturius 
miéditato, atque per otium omncs simul universae Philosophiae partes perspicienti, alia 
deinceps causa extitit, qua impulsus Academicam maxime rationem amplecteretur: insige 
nes nempe contentiones, atque discrepantes toto genere omnium Philosophorum senten- 
Üüae, in omnibus omnino Philosophiae partibus; de qua re elegantissime et jucundissime 
ipse disputavit (cad. Q. II, 35. ad finem libri); quo loco, nullis partibus addictum, 
Taptum atque distractum se innumeris doctissimorum hominum dissensionibus, Zueui/e 
offert; coactum proinde se professus, qui nulli plane sententiae se devinciat, sed nul- 
lam certi, nullamque veri discernendi notam hominibus datam esse arbitretur ita ut alio 
loco (de Naz. D. J« 6.) testetur; , profecto eos ipsos, qui se aliquid certi habere ar- |. 
y» bi- 
ca adi 
Eam 9s 
"s 
«Bass 
LITERA 
X rms 
* 
d 
—-— — rn 
LY 
