DISSERTSATIO. PHILÓSOPILICA. 15, 
,, res Philosophi (ita Piso de Finib. V. 20.) ad incunabula accedunt, quod in pueri- 
» tia facillime se arbitrentur naturae voluntatem posse cognoscere, ( de Fizíb. V. c. 6.) 
"Totius enim. quaestionis ejus, quae habetur de finibus bonorum et malorum, fons re- 
» periendus est, in quo sint prima invitamenta naturae: quo invento, omnis ab eo quasi 
» capite de summo bono et malo disputatio ducitur. In pueris vero [in quibus velut 
in speculis natura cernitur, ( de Ziz. ib. c. 22.) ] virtutum quasi scintillulas videmus , e 
quibus. accendi Philosophi ratio debet, ut eam quasi Deum ducem subsequens ad 
naturae perveniat extremum, (ib. V. 15.) Constitit autem fere inter omnes, id, in 
» quo prudentia," ( quam antea a77€7; vi£ge dixerat, definitione Zfzistotelica : conf. J., 
T. Krug, Gesch. der Phil. alt. Zeit. $. 94.) ,, versaretur, et quod adsequi vellet, 
» aptum et accommodatum naturae esse oportere, et tale, ut ipsum per se invitaret et 
, alliceret appetitum animi, quem ópgg/» Graeci vocant." (ib. c. 6.) Naturam itaque 
ducem secuturi, ,, qua duce errari nullo modo potest," (4e Legs. L. 6. conf. de 
Officiis I. 28.) qui integerrimam et purissimam eam observarunt, ad illam aetatem se 
contulerunt, quam alienis affectibus nullis adhuc mixtam et depravatam, arte aut edu- 
catione nondum corruptam , existimarunt , neque hoc in homine tantum instituerunt, 
sed adjuncta animalia etiam reliqua, eidem observationi subjecta, cum homine compara. 
.zunt, quoniam , omnium esse naturam communem" (e Pigibus V. 9.) arbitrabantur: 
quamquam in aliis aliter natura constituta, atque dissimili extremo praedita sit. 
Putabant enim Veteres, se tum facillime hominis naturam propriam perspecturos, si, 
quid illa differret a reliquorum animalium natura, observassent , finemque invenissent 
hominis naturae proprium, atque peculiarem, a ceterorum fine diversum. ,, Nam illa 
» prima commendatio (sic Piso, de Fizib. V. 15,) quae a natura nostri facta est, no- 
» bis incerta et obscura est, primusque appetitus ille animi tantum agit, ut salvi atque 
, integri esse possimus. Cum aurem dispicere coeperimus, et sentire, quid simus, et 
» Quid animantibus ceteris differamus, tum ca sequi incipimus, ad quae mati sumus. 
, Pertinct," enim , ad omnem officii quaestionem semper in promtu habere, quan- 
», tum natura hominis pecudibus, reliquisque belluis antecedat. Illae nihil sentiunt, nisi 
» voluptatem , ad eamque feruntur omni impetu: hominis autem mens discendo alitur, 
» €t cogitando; semper aliquid aut anquirit aut agit, videndique et audiendi delectatione 
» ducitur." (4e Offz. I. 3o.) n illa véro tenera atque | firma aetate naturalem illum 
animi appetitum ut cognoscerent, observabant a primo ortu formam membrorum, core 
poris motus, atque actiones , quibus prima invitamenta naturae exprimuntur, atque 
deinceps per procedentem aetatem hominem comitantur, observantque quonam, simul cum 
vultus totiusque corporis imunutatione , vergant atque convertantur prima invitamenta 
[6 Nas 
» 
&. 
» 
5» 
