DISSERTATIO PHILOSOPHICA 25. 
$ potest, ut, qui hac ratione philosophantur, ii nihil babeant; quod sequantur: " — 
» non cmnim sumus ii, quibus nihil verum esse videatur: sed íi, qui ommibus veris. fal. 
$» sa daedam! adjuncta esse dicamus, tanta similitudine, ut.in-iis nulla insit certa ju- 
» dicandi et assenttendi nota: ex quo existit et illud; multa ;esse probabilia, quae, quam- 
5 quam non pereiperentury tamen, quia visum haberent quemdam: jhsignom et illastrem;s 
5» his sapientis vita regeretür." Sic e. g. Academico .,, Carneadi^frui principiis. naturae 
, libus, vel his rebus, quas primas natura conciliavisset , erat extremum bonorum. "" 
Cic de Fin. YI. x1. 13. conf. V. 3o. | 
Quamque graviter Academicus noster illum praesertim de Officiis locum extollit! ( de 
Ofic. V. 2.) , Cum multa sint in Philosophia et gravia et utilia, accurate ,.copioseque 
a Philosophis disputata, latissime patere videntur ea, quae de officiis tradita ab illis 
praecepta sunt. Nulla enim vitae pars, neque publicis, neque privàtis, neque foren- 
sibus, neque domesticis in rebus, nequesi tecum agas quid, neque si cum altero contra- 
has, vacare officio potest, in eoque colendo sita est vitae honestas omnis, et in negli- 
gendo turpitudo. Atque haec quidem quaestio communis est omnium Philosophorum ; 
quis est enim, qui, nullis officii praeceptis tradendis, PAifosophtm se audeat dicere? 
Quin et Academicos, qui judieio suo nullo interposito, contra ommes disputabant, 
diserte Cicero vindicavit contra eam objectionem , qua quasi mere certandi et ostentatio- 
nis jactandae studio, non veri, ut Philosophum decet, reperiendi causa, litigantes re» 
prehendebantur; atque testatus est, se illas philosophicas quaestiones, praesertim ad vi- 
tam pertinentes, non levis cujusdam momenti, sed magni, imo maximi aestimare, Quid 
et aliud de illo exspectes, qui graviter adeo, copiose et magnifice, in omnibus fere 
scriptis, Philosophiam praeconiis extollit, tantoque in ea laudibus. evehenda saepius .ar- 
dore abripitur, ut facile unusquisque intellizat, quod quis ita laudare possit, illud ex 
animo carum ipsi et maximi: ponderis videri, Sed sui, et Academiae vindicator. ipse 
procedat Tullius, Zfcad. M. 10. , Ego — si aut ostentatione aliqua adductus, aut stue 
,» dio certandi, ad hanc potissimum Philosophiam me applicavi: non modo stultitiam 
» meam, sed etiam mores et naturam, condemnandam puto. Nam, si in minimis rebus 
, pertinacia reprehenditur, calumnia etiam coercetur, ego de omni statu, consilioque 
, totius vitae, aut certare cum aliis pugnaciter, aut frustrari cum alios, tum me ipsum, 
. vdim? Itaque, nisi ineptum putarem in tali'disputatione id facere, quod, cum de 
, Rep. disceptatur, fieri interdum solet, jurarem per Jovem , Deosque Penates, me et ar- 
, dere studio veri reperiendi, et ea semtire, quae dicerem. Qui enim possum non cu- 
, pere vernm invenire, cum gaudeam, si simile veri quid invenerim? Sed, ut hoc 
» pulcherrimum esse judicem, vera videre, sic pro veris íalsa probare turpissimum 
D »9 €St. 
V 4-4 4 
