DISSERTATIO PHILOSOPHICA. 43 
deteriora, certe neque ex illius mente profecta, neque ejusdem auctoritate innixa. Quis 
proinde Ciceronez; melius explicet, quam ipse Cicero? atque invenimus, collectis hinc: 
atque illinc locis, Philosophum Romanum non tantum singularum sententiarum vim ate 
que rationem ita explicasse, ut nulla alia explicatione indigeat, sed earum pondus. ita 
ad trutinam examinasse, vereque aestimasse, ut nobis, si fontem Principii officiorum et 
modum admittamus, quos non esse admittendos e recentioribus insignis celebritatis Phi 
losophi censuerunt, et reliqua concedenda sint. Innititur enim Ciceronis argumentatio 
observationibus, ex nativa hominum natura, atque ita ex fonte primario et unico , deri. 
vatis. Quis in talibus repugnet, quoties sententiarum veritas ex ipsius nature süae 
recessibus confirmetur, atque clara vóce resonet? 
—Breviter de singulis videamus. 
Primum itaque homo se esse sentiens, nihil magis expetit, quam ut pergat illud sen« 
tire; a nulla re magis abhorret, quam a morte seu naturae suae dissolutione. Se vero 
diligere totum, est curam omnium partium singularum gerere: quarum igitur omnium: 
vatione cupit esse affectus, quam optime possit. lloc vero, nisi insanus, quis des 
monstrátione indigere arbitratur: praesertim postquam Cicero, provocatione ad naturae 
vocem nondufn contentus, rationes etiam, cur ita sit, et aliter esse nequeat, ad. persua- 
Sionem adducendas putavit: quas nos ex eodem excerptas antea jam dedimus. Ut vera 
sciamus, quid nobis secundum maturam tuendum sit, introspicienda est natura humana, 
quidque ei insit, investigsandum. 2 
Neque longa opus disquisitionez statim offerunt sese duae partes diversae et secretae 
a se invicem: corpus et animus. Atque ita illud tuendi sui studium, cum ad corpus 
pertinet, tum ad animum. Priore loco corpus spectatur, ad cujus conservationem et 
tutelam, quid natura praescribat, diligenter examinatur, atque ex indiciis non dubitan- 
xis colligitur; eo modo , quem Cicero jam antea ut optimum et certissimum ducem 
commendaverat. is locus, qui de corporis partium conservatione agit, ita a Cicerone 
est explicatus, inque omnium oculos ita incurrit, ut nihil addendum supersit, nihil ar- 
gumentandum aut refellendum relinquatur: naturaque ipsa Ciceromis ore locuta esse vi- 
deatur. Pertinet vero illa ad naturam accommodata custodia praecipue ad animum, ut- 
pote partem praecellentem , et longe illustrissimam. — Ei igitur quaenam natura indidit, 
tuendaque commendavit? 
Summum cognitionis discendique amorem, ingeniique facultates, quas sibi datas esse 
$entiunt omnes, perficiendi et excolendi studium. Necesse non est, ut fulciamus hanc 
sententiam , cujus vim atque veritatem praeclare adeo ex humana natura expressit et cone 
signavit Cicero. 
F2» Ad- 
