cà S.AOTYB |j d 1 L7 
46 J« "RW CTPGPMODO RBS BTDCURAE 
gantur. homines facile intelligunt, eorumque animis ultro quasi insitum et inculestüm 
fuit, quod nobis sit molestum, idem non gratum esse ejusdem naturae participibus z 
quod nobis jucundum , idem non ingratum ceteris hominibus. Inde fit, ut sensu felicita- 
tis et infortunii aliorum. imbuamur et moveamur; simulac vero fortunae et infortümti 
aliorum perceptione et sensu afficimur, continuo benevolentia abripimur 5 aliorum et voe 
luptatem et dolorem non tantum percipimus , sed et iisdem deleétamur et angimurt do« 
demus, ctm dolentibus , laetamur cum laetantibus: atque ita, ,, nihil est tam illustre, 
, Dec quod latius pateat, quam conjunctio inter homines hominum, et quasi quaedam 
societas et communicatio utilitatum. , et ipsa caritas generis humani: quae nata a primo 
satu, quo a procreatoribus nati diligmntur, ét tóta domus conjugio et stirpe conjutt. 
» gitur, serpit sensim foras; cognationibus primum , tum affinitatibus, deinde domicillis, 
» post vicinitatibus, tum civibus et iis, qui publice socii atque amici sunt, deinde totius 
, complexu gentis humanae. Quae animi affectatio suum cuique tribuens, atque hanc , quam 
dico, societatem conjunctionis humanae munifice et aeque tuens, justitia dicitur, cui sunt 
» adjunctae pietas , bonitas , liberalitas , benignitas , comitas, quaeque sunt generis ejusdem. 
» (de Fin. V. a. 3.) »llle benevolentiae motus , animo inditus, hominem ex se ipso velu- 
5» ti in alios transfert , ut, quemadmodum hi affecti sint, ipse perinde quodammodo se affici 
$4 sentiat. " (sunt vérba Viri Cl. Cras, Diss. Jaud. p. 75.) Homo scilicet ipse, sive in 
statu jucundo , seu in molesto versans, a natura incitatum se sentit, ut se omnesque partes 
suas tueatur, vitamque reddat quam beatissimam; aliorum vero commodi vel incommodi 
sensu affectus, impulsum se a natura experitur, ut eodem modo sentiat et agat, ac si 
id, quod revera ad alios pertinet, suum ipsius esset commodum aut incommodum. Ita 
tum amori sui, quo utitur ad suum statum tuendum, alterum quasi pro se ipso sub- 
stituit: quae ex illo amore ratione sui oriuntur officia, ea nunc in alterum convertit: 
atque obligatum se sentit ad illius, eadem, qua sui ipsius, cura atque propensione, feli- 
"citatem augendam: atque promovendam. Haec in explicationem benevolentiae in alios 
praemisisse licuerit, quae attulimus, tum quod ipsa res illustratione egeat, tum quod 
eam a Cicerone observatam quidem et indicatam, zinus vero ea copia atque ubertate, 
qua quidem reliqua, expositam exornatamque videbamus. Cicero nempe pluribus in lo- 
cis benevolentiae sensum , et societatis appetitum , ita copulavit et miscuit, ut hi magis 
ad consociationis initia explicanda inserviant, saltem non distinctam plane ét absolutam 
unius appetitus ab altero significationem habeant. Ut vero Cicero in aliis, quamquam 
paucioribus locis, utraque discernit; sic et nobis separare a se invicem convenientius et 
necessarium visum fuit; quia, etiamsi studium societatis multa mutuatur a benevolen- 
tia, 
- PM] 
